Selecteer een pagina

Het is zo ver: ik zit in een existentiële crisis! Oké, dat is misschien wat overdreven, maar we kunnen toch spreken van een kleine ‘wat wil ik nu eigenlijk met mijn leven?’-crisis, voornamelijk op werkvlak, maar ook wel wat daarbuiten (hobby’s, levensstijl,…). Ik weet het momenteel gewoon even allemaal niet meer zo goed. Het is allemaal begonnen toen ik in de laatste week van 2019 even tijd nam om stil te staan bij wat ik in 2020 wil doen… Wie mijn meest recente podcast beluisterd heeft, heeft daar al wat over kunnen horen. Hieronder vertel ik er wat meer over, om alles voor mezelf wat op rijtje te zetten en omdat ik open wil zijn naar jullie toe, want het lijkt voor anderen soms alsof ik alles op orde heb en het grote voorbeeld ben, maar dat is zeker niet altijd het geval

De start van 2020: een terugblik en een vooruitblik

Twee jaar geleden besloot ik de sprong te wagen en zelfstandig in hoofdberoep te worden. Een grote sprong, maar ik heb zeker geen spijt dat ik hem gewaagd heb. Ik heb de afgelopen twee jaar echt mijn eigen ding kunnen doen, veel geleerd en gegroeid. Ik ben ook best trots op wat ik bereikt heb en dat ik volledig zelf voor mijn eigen inkomen kan zorgen. Maar ik heb de afgelopen twee jaar ook momenten gehad waarop ik dacht: zou ik niet beter weer in loondienst gaan werken? Want eerlijk is eerlijk, er zijn ook nadelen verbonden aan het zelfstandig zijn.

Mijn plan was twintig cliënten per week zien, om op die manier een oké loon te hebben. Geen €2000 per maand, wat ik wel graag zou willen, maar wel een loon dat in principe goed leefbaar is. Na enkele maanden is me dat gelukt; ik kreeg eigenlijk snel veel cliënten. En dat is dus wat ik intussen al een hele tijd doe: ik ontvang ongeveer twintig cliënten per week, waardoor ik een redelijk stabiel inkomen heb. Daarnaast organiseerde ik de afgelopen twee jaar ook zo’n vijftal keer per jaar een infosessie ’Starten als zelfstandig psycholoog’, waar ik wat extra mee verdiende.

Toch ben ik niet helemaal tevreden met hoe het nu loopt. Ik vind dat ik niet genoeg verdien in verhouding met het werk dat ik doe, én ik wil graag meer uit Psychopraat halen. Meer inkomsten, maar ook gewoon meer dingen doen die ik leuk vind en waarmee ik anderen kan helpen of inspireren. Ik weet dat er potentieel in Psychopraat zit: ik heb intussen toch al een best grote community op Facebook, ik krijg regelmatig enthousiaste mailtjes en berichtjes, en ik weet dat er nood is aan erkenning en ondersteuning voor jonge, onzekere psychologen. Bovendien ben ik veruit de enige in België die zoiets aanbied. Ik heb veel ideeën van dingen die ik zou willen en kunnen doen: een podcast, intervisie- of praatgroepen voor psychologen, een begeleidingstraject voor recent gestarte zelfstandige psychologen, individuele begeleiding voor startende zelfstandigen, een boek schrijven,… Met veel dingen ben ik al gestart, maar ik heb ze intussen weer even on hold gezet.

Er zijn een aantal dingen die me in de weg zitten. Ten eerste een gebrek aan tijd. Doordat ik twintig cliënten per week zie en daarnaast nog een therapie-opleiding volg, regelmatig in supervisie en leertherapie ga, heb ik gewoon nog weinig tijd over om me echt met Psychopraat bezig te houden. Ik doe regelmatig Psychopraat-dingen in het weekend, wat ik meestal niet erg vind omdat ik het graag doe, maar ik wil ook zorgen dat ik voldoende ontspanning en vrije tijd heb. Daarom denk ik erover om mijn aantal cliënten te verminderen naar een vijftiental per week. Op die manier komt er meer tijd vrij voor Psychopraat. Maar ik merk dat het afbouwen van cliënten me wat afschrikt, omdat ik dan een deel van mijn financiële zekerheid opgeef. Want dan geef ik €250 inkomsten per week op, die ik natuurlijk wil goedmaken met wat ik dan met Psychopraat doe. Maar die vijf uur die vrijkomen door minder cliënten te zien, zullen niet meteen betaalde Psychopraat-uren worden. Voor Psychopraat moet ik meer voorbereidingswerk doen, bijvoorbeeld reclame maken, mijn cursussen uitwerken en voorbereiden,… Daar kruipt veel onbetaalde tijd in. Cliënten zien is in die zin makkelijker, daar moet ik minder extra tijd in investeren… Maar tegelijk weegt het ook wel zwaar om zoveel cliënten in begeleiding te hebben, en is afwisseling wel welkom.

Naast een gebrek aan tijd, zit ik ook met het probleem dat ik een eeuwige twijfelaar ben. Ik vind het heel moeilijk om knopen door te hakken en beslissingen te maken. Dat gaat misschien ook wel samen met mijn perfectionisme angst om te falen. Ik wil alles goed doen en ben snel ontmoedigd als iets niet goed aanslaat. Over elke beslissing maak ik een hele studie. Dat kost me veel tijd en energie. En als ik dan een beslissing gemaakt heb, stel ik ze na een tijd toch weer in vraag, en wil ik het toch weer veranderen en verbeteren. En zo blijf ik soms wat in cirkels draaien…

Ergens in april-mei 2019 volgde ik een traject bij een ondernemerscoach, waar ik veel geleerd heb over ondernemen en marketing. Maar het probleem voor mij op dit moment is dat ik niet goed weet wat ik wil. Wat doe ik echt graag? Wat maakt mij echt gelukkig? En daarnaast ook: op welke manier kan ik zorgen voor een loon dat in verhouding staat tot het werk dat ik erin steek? Of moet ik even een stapje terugnemen en bewust kiezen om voorlopig even minder te verdienen zodat ik mezelf tijd geef om meer met Psychopraat bezig te kunnen zijn, en daar dan ook naar leven? Ergens weet ik dat ik het ook met wat minder kan doen als ik veel bewuster met mijn uitgaven omga, maar anderzijds wil ik mezelf dat inkomen net gunnen omdat ik er ook veel voor doe…

Twijfels over de infosessie

Ik merk dat ik ook begin te twijfelen over de infosessies die ik organiseer. In principe werken die goed: er is best veel vraag naar en ik krijg ook altijd veel positieve feedback. Ik vind het zelf ook heel fijn om die infosessies te organiseren, maar er zijn toch een aantal dingen die me doen twijfelen. Hoewel ik het graag doe en mijn publiek altijd enthousiast is, ga ik toch vaak met een dubbel gevoel naar huis na zo’n infosessie. Ik heb zelf vaak het idee dat veel dingen onduidelijk en ingewikkeld zijn, en dat ik mijn deelnemers daarmee misschien net afschrik om te starten als zelfstandige. Ik bedenk me na zo’n infosessie zelf vaak: waarom ben ik eigenlijk zelfstandig? Er zijn toch best veel nadelen, waar ik me dagelijks niet zo bewust van ben, maar die heel erg voelbaar worden wanneer ik tijdens de infosessie alles opsom. Vooral financieel: je moet een groot deel van je inkomsten afstaan, hebt weinig sociale voordelen, pensioenopbouw,… Maar ook het feit dat je alles alleen moet regelen en uitzoeken, de grote verantwoordelijkheid die je draagt, privacy-dingen die je moet regelen,… En toch vind ik het leuk om als zelfstandige te werken, hoor. Het geeft ook veel vrijheid en flexibiliteit. Maar ik ben dus altijd bang dat mijn infosessie mensen zal ontmoedigen, hoewel ik die feedback eigenlijk zelden krijg hoor… Er zijn velen die na de infosessie vol goeie moed aan de slag gaan als zelfstandige. Het is denk ik vooral mijn eigen gevoel…

En dat gevoel maakt dus dat ik soms twijfel of ik die infosessies eigenlijk nog wel wil blijven geven… Het ís ook gewoon vaak ingewikkeld en onduidelijk, de regels zijn vaak niet zo zwart-wit, de ene boekhouder zegt zus, de andere zegt zo, en nu beginnen de Psychologencommissie en de VVKP ook al tegenstrijdige info te geven… Ik vind die onduidelijkheid vervelend voor mezelf, maar ik ben het intussen al wat gewend en heb me er al wel wat bij neergelegd. Ik heb zoiets van: ik doe wat ik denk dat juist is en we zien wel. Maar ik vind het frustrerend dat ik mensen die aan het avontuur willen beginnen en al onzeker zijn, op sommige vlakken geen duidelijke informatie kan geven, omdat die er gewoon niet is. Maar het is natuurlijk niet mijn schuld dat de regelgeving soms onduidelijk is, en kan ik alleen maar de info geven die er is, ook al is die soms tegenstrijdig. Het is wat het is. En ik weet dat ik veel mensen kan helpen door alle informatie te bundelen en mijn eigen ervaringen en tips te delen. Ik zou gewoon graag van dat dubbele gevoel achteraf af willen… Want dan begin ik weer alles in vraag te stellen: moet ik dit stukje niet wat inkorten, en dit stukje wat uitbreiden, en dit voor de zekerheid toch nog een tiende keer opzoeken of navragen,… Het is gewoon mijn eigen perfectionisme dat me in de weg zit!

Daarnaast twijfel ik ook over de vorm van de infosessie. Tot nu toe heb ik ze altijd live in Asse georganiseerd, waarbij ik een hele dag ‘lesgeef’. Op zich gaat dat goed zo. Mensen komen van alle hoeken van België om een dag naar mij te luisteren. Ik vind het fijn om de deelnemers te ontmoeten, en het is fijn dat zij elkaar en mij kunnen ontmoeten. Dat geeft een gevoel van samenhorigheid, van er niet alleen voor te staan. Het is ook fijn dat er wat interactie mogelijk is. Deelnemers kunnen meteen vragen stellen of aanvullingen doen. Hoewel daar niet heel veel ruimte voor is, want de dag zit al goed gevuld met alles wat ik wil meegeven. En dat is iets wat de deelnemers wat minder fijn vinden: het is heel veel info waardoor het een best vermoeiende dag is en de concentratie soms wat dreigt af te zwakken. Daarnaast merk ik dat ik regelmatig berichten krijg van mensen die graag zouden deelnemen, maar niet kunnen op de data waarop ik de sessie organiseer, en wel op korte termijn willen starten. En er zijn ook mensen die het niet zien zitten om zich te verplaatsen als de afstand te ver is. Daardoor loop ik dus een aantal klanten mis, én zijn er een aantal mensen die graag de info zouden krijgen maar voor wie het dus niet lukt zoals het nu gaat.

Daarom speel ik met het idee om de infosessie online in videovorm aan te bieden. Ik zou dan per onderdeel een video maken. Er zijn zeker een aantal voordelen aan verbonden: dat iedereen kan kijken wanneer het hem/haar uitkomt, dat de info opgedeeld is in verschillende video’s waardoor het niet te veel ineens hoeft te zijn,… Ik heb het gevoel dat mijn voorkeur ergens wel neigt naar de videovorm, maar dat heeft misschien ook vooral te maken met dat ik op die manier dat vervelende dubbele gevoel achteraf wil vermijden… Dan hoef ik het maar één keer op te nemen en ben ik er ‘van af’, en op die manier heb ik ook meer tijd voor andere dingen. Maar het probleem is dat er regelmatig kleine zaken veranderen, waardoor ik de video’s toch regelmatig zal moeten updaten. Bovendien gaat de interactie natuurlijk verloren als het in videovorm is. Die zou ik wat proberen opvangen via de Facebookgroep, maar dat is natuurlijk niet helemaal hetzelfde. Aan elke vorm zijn voor- en nadelen… En dus blijf ik maar twijfelen. Ik heb er al vaak over nagedacht en gepraat met anderen, maar ik slaag er niet in om de knoop door te hakken. Intussen ontvang ik regelmatig mailtjes van mensen die willen deelnemen, waardoor ik wel een druk voel om knopen door te hakken, maar ik geraak er niet goed aan uit…

Een andere optie die ik tijdens dit schrijven bedacht, is dat ik eventueel enkel het gedeelte rond boekhouding in videovorm zou kunnen doen. Op die manier bespaar ik tijd tijdens de live infosessie, waardoor ik minder moet haasten om rond te geraken en er meer ruimte komt voor interactie. Bovendien kan ik het boekhoudkundige stuk (in videovorm) dan ook apart aanbieden voor mensen die al gestart zijn als zelfstandige, maar die graag meer info krijgen over het boekhoudkundige gedeelte.

Ik ben benieuwd naar jullie ideeën hierover, wat lijkt jou het fijnst? Of heb je nog andere ideeën? Laat het me zeker weten!

Het begeleidingstraject verderzetten?

Naast de infosessie, bied ik ook een traject voor recent gestarte zelfstandig psychologen aan. Afgelopen zomer organiseerde ik het begeleidingstraject ’Groeien als zelfstandig psycholoog’ voor het eerst. Ondanks dat ik het heel spannend vond om zo’n hele cursus bestaande uit vijf sessies helemaal zelf uit te werken en te geven, vond ik het een heel fijne ervaring waar ik veel voldoening en energie uit haalde!

Ik wilde dit graag herhalen en plande vanaf oktober weer een reeks, maar helaas waren er geen inschrijvingen. Ergens was dat misschien wel beter, want het was ook een drukke periode in mijn praktijk en ik stresste al wat over hoe ik het zou combineren. Maar tegelijk was ik teleurgesteld en begon ik meteen alles in vraag te stellen: is mijn prijs te hoog? Moet ik het op andere dagen laten doorgaan? Of willen mensen hier gewoon geen geld voor betalen en willen ze het dan liever zelf uitzoeken? Gelukkig kon ik me optrekken aan het feit dat ik de eerste keer wel inschrijvingen had en die deelnemers wel enthousiast waren, maar toch voel ik me ergens onzeker om het opnieuw te organiseren… Enerzijds zou ik het graag opnieuw doen, anderzijds ben ik bang dat er opnieuw geen inschrijvingen zouden zijn en ik dan helemaal teleurgesteld zal zijn. Hoewel ik ergens wel geloof dat als ik er voldoende in investeer om het bekend te maken, er wel inschrijvingen zullen komen… Vorige keer heb ik denk ik ook niet genoeg reclame gemaakt omdat ik zelf al ergens aanvoelde dat het allemaal veel zou worden.

En misschien speelt dat ook wel mee: het is allemaal al zoveel. Ik heb al veel werk met cliënten, mijn therapie-opleiding, supervisies,… Misschien houd ik mezelf ook wat tegen om de Psychopraat-activiteiten weer op te pikken, omdat ik voel dat ik eigenlijk al genoeg aan mijn hoofd heb… Enerzijds wil ik al die dingen graag doen, en anderzijds wil ik het allemaal graag wat rustiger aan doen en mezelf niet te veel stress en extra werk bezorgen…

En wat met alle andere ideeën?

Ik had het begeleidingstraject in oktober trouwens samen met een intervisiegroep gelanceerd. Ik wilde vijf intervisiesessies organiseren, maar het was geen goed idee om die twee dingen samen te lanceren, ik had wat te veel hooi op mijn vork genomen. Enerzijds was ik ook weer wat opgelucht dat het niet doorging, maar anderzijds ook weer teleurgesteld. Want die intervisiegroep is iets waar ik al lang over twijfel… Enerzijds merk ik dat er veel vraag is naar intervisie en dat het vaak moeilijk is om een groepje te vinden en te behouden, maar anderzijds ben ik bang dat weinig mensen bereid zijn om ervoor te betalen. Ondanks dat ik denk dat er zeker voordelen zijn, merk ik dat ik zelf ook wat onzeker ben over de meerwaarde van een betalende intervisie, wat al geen goede start is… Ik twijfel dan ook ik een intervisie zou willen doen op casusniveau, of eerder op algemeen niveau, met allerlei worstelingen rond het werken als zelfstandig psycholoog. Of een combi van beiden…

Daarnaast twijfel ik ook nog of ik al dan niet individuele begeleiding voor startende zelfstandigen zou aanbieden. Ik zou ook graag het schrijven van mijn boek weer oppikken, maar dat kost natuurlijk ook weer veel onbetaalde tijd, en ik ben niet zeker of ik het ooit uitgegeven krijg. Bovendien is zo’n boek schrijven best wel moeilijk vind ik, om een goed verhaal met een goede structuur van te maken, om mijn verhaal zo te brengen dat anderen er ook wat aan hebben, om mijn herinneringen en gevoelens in woorden te gieten,… Ik ben recent ook gestart met een podcast, waarvoor ik graag ook interviews zou doen, maar ook dat kost me weer veel onbetaalde tijd…

Pfieuw, niet veel anders dan twijfels en worstelingen dus! Bedankt als je dit helemaal gelezen hebt Ik wilde misschien een korte vragenlijst maken om te peilen naar jullie mening over deze dingen, maar ik weet niet of ik daar veel uit ga halen… Enerzijds ben ik benieuwd naar jullie input en wil ik jullie dingen kunnen bieden die jullie als waardevol ervaren, maar anderzijds moet ik natuurlijk de knopen zelf doorhakken én ook vooral doen wat voor mij goed voelt en wat mij gelukkig maakt. Maar je mag me gerust wel in een reactie hieronder of via mail jouw feedback doorsturen, wie weet helpt het me En voorlopig dus nog geen nieuwe data voor ‘workshops’, maar als je interesse hebt in één van de dingen die ik aanbied mag je me wel gerust een mailtje sturen, en dan houd ik je op de hoogte wanneer ik beslissingen genomen heb