Hey, hier ben ik weer! 

22 sep 2021 | Persoonlijk, Zelfstandig psycholoog | 21 reacties

Ik bladerde net door mijn eigen Psychopraat-website en zag dat mijn laatste blogartikel dateert van januari 2020. Ik schrok. Dat is al bijna twee jaar geleden! En weet je wat nog straffer is? Het artikel dat ik toen schreef, zou ik bijna net zo goed vandaag geschreven kunnen hebben. De titel is alleszins nog steeds van toepassing. Niet dat er niets veranderd is in die twee jaar hoor, integendeel. Nu ik er op terugkijk vind ik het jammer dat ik twee jaar lang niet geblogd heb, want ik had eigenlijk veel te vertellen. Het voelt nu een beetje alsof er twee jaar uit mijn boeiende maar uitdagende zoektocht ontbreken hier op Psychopraat. Ik speelde met het idee om een boek te schrijven over mijn hele zoektocht, maar het is toch altijd makkelijker om het op het moment zelf neer te schrijven dan dat gevoel achteraf opnieuw op te roepen en te beschrijven. Maar goed, ik wil nu toch graag enkele dingen vertellen over de afgelopen periode. Laat me jullie even bijpraten (of ja, -schrijven).

Teleurgesteld in Psychopraat

Naar aanleiding van mijn laatste blogartikel en een podcast over het solo-ondernemen, nam Judith contact met me op. Judith werkt als psycholoog/therapeut in het (voor mij) verre Limburg. Ze herkende zich in mijn verhaal en stelde voor om het er eens samen over te hebben. We hadden meteen een fijne klik en uiteindelijk spraken we elkaar bijna wekelijks een drietal uren via videocall. We brainstormden over onze ondernemersideeën, gaven elkaar een duwtje in de rug, erkenden elkaars angsten en stelden elkaar vragen om te ontdekken waar onze blokkades precies zaten. Het werden soms ook heel persoonlijke en bijna therapeutische gesprekken, want ook op persoonlijk vlak hadden we beiden wel wat gaande. 
Tijdens onze gesprekken werd me steeds duidelijk dat ik heel veel ondernemersideeën had, maar dat er toch steeds blokkades waren die maakten dat ik er niet voor ging. Hetgeen me het meest weerhield was mijn angst om veel energie te investeren in het ontwikkelen van iets, om er dan weinig voor terug te krijgen. Ik was bang dat het niet voldoende zou aanslaan, dat ik er niet voldoende geld mee zou verdienen, dat ik het zelf zou opgeven… Ik worstelde toen heel erg met het gevoel dat ik al zoveel had gegeven met Psychopraat en er te weinig voor had teruggekregen. Ik verlangde naar meer waardering, meer voldoening, meer inkomsten, meer enthousiasme van anderen en ook van mezelf. Ik voelde me boos op jullie, op mijn volgers en cursisten, ik vond dat jullie me te weinig waardering en erkenning gaven. Ik heb enorm veel deugd van de mailtjes en reacties die ik krijg, die kunnen mijn dag echt goed maken. Maar voor mijn gevoel ontving ik te weinig in verhouding met hetgeen ik investeerde. Ik spendeerde er niet alleen uren werk aan, maar ik gáf ook echt alles van mezelf. Ik stelde me enorm kwetsbaar en open op, wilde iedereen helpen… en ik werd er voor mijn gevoel te weinig voor beloond. 
Als ik hier nu aan terugdenk, merk ik dat dit gevoel gaan liggen is. Ik heb het afgelopen jaar ook weinig in Psychopraat geïnvesteerd. Ik deelde af en toe eens iets op sociale media en ik maakte een up-to-date-versie van de videocursus ’Starten als zelfstandig psycholoog’, maar daar bleef het bij. Ik nam even afstand, en die had ik misschien wel nodig. Ik besef nu ook dat ik zelf misschien onvoldoende consistent en zelfzeker was, waardoor ik minder terugkreeg of te veel verwachtte. Dat is trouwens een thema waar ik de laatste maanden ook in mijn privéleven zoekende in ben: hoeveel mag ik verwachten van de ander en wanneer moet ik het bij mezelf zoeken?

Ontdekken wat ik wil

Ik liet Psychopraat dus even rusten en nam intussen tijd om te ontdekken wat ik wilde, waar ik blij van werd. Op 12 juni 2020 begon ik met het bijhouden van een dagboekje. Niet dagelijks, maar wanneer ik de behoefte voelde om mijn gedachten te ordenen of ik dingen niet wilde vergeten. Ik nam wat meer tijd voor mezelf, ging bijvoorbeeld af en toe alleen wandelen, in de hoop te ontdekken wat me nu echt blij maakt. Rond die periode luisterde ik naar een podcast (De Kobe Show) waarin ceremoniespreekster Stefanie (van Merveil) geïnterviewd werd. Ik werd er helemaal enthousiast van. Misschien was dat wel iets voor mij, ceremoniespreker worden? Ik ben goed met mensen, ik kan empathisch luisteren en diepgaande vragen stellen, én ik kan wel wat schrijven en best vlot voor publiek spreken. Bovendien deed zij voornamelijk huwelijken, positieve gelegenheden dus, iets totaal anders dan die zware verhalen die ik als therapeut vaak hoorde. Stefanie had een videocursus over het starten als ceremoniespreker en in mijn impulsieve enthousiasme had ik me bijna ingeschreven. Gelukkig remde de hoge kostprijs me af en besloot ik om eerst goed uit te zoeken of dit echt iets voor mij zou zijn en ik hier echt mijn tijd en geld in wilde investeren. Ik had 0,0 ervaring met ceremoniespreken en dat idee was ook nooit eerder in me opgekomen. Ik plande een kennismakingsgesprek met Stefanie en besloot nadien het idee nog even te laten rusten en te kijken of mijn enthousiasme zou blijven of zou overwaaien. Intussen stelde ik aan een nicht die ging trouwen voor om haar ceremonie in elkaar te steken zodat ik het eens kon ervaren, maar zij ging voor een kerkelijke dienst dus dat kon helaas niet. Ik begon ook na te denken over de nadelen van ceremoniespreker zijn. Vooral de vele avond- en weekendwerkuren schrikten me af. Ik begon al te dromen over een kindje en zag die combinatie niet echt zitten. En zou mijn onzekerheid me ook in die job in de weg zitten? Wat als die mensen niet tevreden zijn met de ceremonie die ik voor hen gemaakt heb? Het gaat wel over de mooiste dag van hun leven! Kan ik trouwens wel goed genoeg schrijven om een pakkende, grappige ceremonie te maken? De (zelf)twijfel speelde op en het enthousiasme waaide over… Een teken dat het toch niet helemaal mijn ding was, of weer mijn onzekerheid die alles afbrak? Dat vind ik vaak nog een moeilijk onderscheid om te maken. Ik heb nu alleszins geen spijt dat ik hier niet verder mee ben gegaan, dus dan is het in dit geval vooral het eerste denk ik.
Ik ging verder op zoek. Ik heb een grote interesse in interieurstyling, die heb ik van mijn mama meegekregen. Als kind hielp ik al mee met verven en Ikea-meubels in elkaar zetten. Sinds ik samenwoon met mijn vriend, ben ik vaak bezig met het mooi maken van ons eigen huisje. Toen iemand die ik al een tijd online volgde een online interieurcursus lanceerde, besloot ik me in te schrijven. Dat was ergens in de zomer van 2020. Ik leerde boeiende dingen die ik in ons eigen huis toepaste en waar ik blij van werd. Ik begon te overwegen om een (gedeeltelijke) carrièreswitch te maken: halftijds psycholoog, halftijds interieurstylist. Misschien was dat wel de ideale combinatie? Maar hoe zou ik daar aan beginnen, van nul, zonder diploma of ervaring? Ook daar was ik bang dat ik uiteindelijk op hetzelfde probleem zou botsen als in mijn werk als psycholoog: mijn onzekerheid en angst om mijn klanten tekort te doen. Wat als ze niet 100% tevreden zouden zijn over mijn ontwerp? Het leek me wel een goed idee om het eerst eens uit te testen, een interieur voor iemand anders vormgeven. Zou ik dat wel leuk vinden? Ik had het immers nog nooit gedaan. Ik besprak het tijdens een videocall met Judith, en zij bood me de kans aan om haar nieuwe groepspraktijk te stylen. Dat zag ik helemaal zitten! Ik ging aan de slag met moodboards, maakte een shoppinglijstje,… Ik vond het heel leuk om te doen en voelde weinig angst om tekort te schieten omdat ik er niet voor betaald werd. Dat is toch ook altijd een ding dat meespeelt: ik wil mensen waar voor hun geld geven.
Ik startte in die periode ook een Instagramaccount dat ik ‘Binnenkijkenbijkim’ doopte. Ik wilde foto’s en filmpjes van mijn interieurprojectjes delen. En wie weet zou daar dan nog iets uit kunnen groeien… Eventueel toch een job als interieurstylist, of misschien als influencer op vlak van interieur? Ik nam me voor om er als hobby mee te beginnen en af te wachten of het ergens toe zou leiden. Maar ook dit project bracht weer wat worstelingen met zich mee. Ik twijfelde soms of ik dit wel wilde. Ik vond het heel leuk om met interieur bezig te zijn, inspiratie op te doen bij anderen en zelf inspiratie te delen, maar anderzijds merkte ik dat het me ook een bepaalde onrust en onvrede bracht. Ik zag altijd weer mooie dingen bij anderen en wilde steeds ook iets nieuws. Ik was dan soms niet meer tevreden met wat ik had én ik kreeg soms enorme keuzestress, want er was zoveel moois en ik moest kiezen. Ook gaven de perfecte plaatjes die ik overal zag me vaak het idee dat het ergens anders allemaal perfect opgeruimd en afgewerkt is, terwijl dat bij ons niet het geval is. Ik besefte natuurlijk ook wel dat dat enkel voor de foto was, net zoals bij mij, maar vond het dan net zo dubbel om alles mooi op te ruimen en te stylen voor de foto, terwijl dat niet overeenkomt met de realiteit. En in die dubbelheid zit ik eigenlijk nog steeds. Ik ben nog steeds dagelijks Instagram aan het afschuimen voor allerlei inspiratiefoto’s en heb zelf steeds nieuwe projectjes in ons huis, die ik dan deel op mijn account. Ik laat bewust ook wel de minder perfecte plaatjes en worstelingen (keuzestress, dingen die mislukken,…) achter de schermen zien in mijn Instagram-verhaal of op YouTube. Want ja, ik begon enkele maanden geleden – toen ik stopte met werken en meer tijd had – ook weer een YouTubekanaal, Binnenkijkenbijkim, waar ik inspiratie uit mijn leven wilde delen (interieuraankopen en – projecten en ook babydingen, want oh ja, mocht je het gemist hebben: ik ben intussen 8 maanden zwanger!). En zo is Binnenkijkenbijkim tot op vandaag nog een twijfelgeval: maakt het me nu echt gelukkig om dit te delen en anderen hiermee te inspireren, of leg ik mezelf (en anderen) hiermee druk op om alles mooi en perfect te maken terwijl dat niet realistisch is, me veel keuzestress oplevert en veel geld kost? Een vraag waar ik misschien eens heel bewust bij stil moet staan en waar ik graag een antwoord voor mezelf op zou vinden. Nu voelt het weer als iets wat ik half-en-half doe, niet consistent, en waarbij ik dan weer wat teleurgesteld ben dat ik er niet genoeg mee ‘bereik’ (volgers, likes,…).
Oh ja, en dan deed ik nog iets, ik zou het bijna vergeten. In september 2020 schreef ik me redelijk impulsief in voor een schrijverscursus bij de lokale kunstacademie. Ik volgde er elke vrijdagavond les. We kregen opdrachten in allerlei literaire genres. Het was heel leerrijk, ik werd soms echt uit mijn comfortzone getrokken. Ik vond het vaak moeilijk om mijn fantasie de vrije loop te laten. Enerzijds werd mijn passie voor schrijven, die ik van kinds af aan heb, opnieuw aangewakkerd. Anderzijds merkte ik ook dat ik misschien toch niet per se verder wilde in het literair schrijven, dat schrijven voor mij eerder een uitlaatklep is, een manier om mijn gedachten te ordenen en te delen. Laat mij maar gewoon neerschrijven wat er spontaan komt, zonder dat ik er te veel over moet nadenken. Hoewel ik het experimenteren en knutselen met taal ook wel heel boeiend vond. Ook hier weer een dubbel gevoel dus. Legde ik hier ook de lat weer te hoog voor mezelf?
Ik merk dat ik vaak en snel mijn hobby’s of bezigheden aan iets werkgerelateerd koppel. Dat komt vooral omdat ik graag als zelfstandige werk maar mijn aantal cliënten wilde afbouwen. Ik wilde graag iets om het therapeut zijn mee af te wisselen en die inkomsten te compenseren. Maar door elke hobby meteen te zien als een potentiële bron van inkomsten, leg ik mezelf misschien te veel druk op waardoor ik vast geraak?

Persoonlijke pijn en groei

Ergens in maart 2021 besloot ik afstand te nemen van mijn werk als therapeut. Ik heb het gevoel dat ik nog wel door had kunnen gaan zoals ik bezig was, met goeie dagen (lees: tevreden en soms zelfs trots op mijn therapeutisch werk) en slechte dagen (lees: onzekerheid, gevoel cliënten tekort te doen, idee er beter mee te kunnen stoppen). Eigenlijk voelde ik al jaren dat het therapeut zijn en vooral de onzekerheid waarmee ik daaromtrent kampte veel van me vroeg. Ik vreesde al lang voor een burn-out. Ondanks dat ik al jaren steun zocht in supervisie en intervisie, bleef mijn onzekerheid groot. De feedback of input van anderen bracht me vaak net nog meer aan het twijfelen. Op een bepaald moment werd het heel erg. Ik had een externe supervisor voor de therapie-opleiding en voelde me vaak bekritiseerd door haar feedback, waardoor ik blokkeerde. Ik barstte in tranen uit of ging mezelf verdedigen. Ik kreeg gelukkig veel steun van de docenten van de opleiding, en ging op zoek naar een andere supervisor. Ik voelde me eerst heel goed bij de nieuwe supervisor, maar op een bepaald moment keerde dat ook en botste ik eigenlijk op hetzelfde als bij de eerste supervisor: ik voelde me beoordeeld en te streng aangepakt, had het gevoel dat ik niet kreeg waar ik op zoek naar was in supervisie. Dat bracht enorm veel verdriet naar boven. Het voelde als een verdriet dat van veel dieper leek te komen.
Ook droomde ik regelmatig over mijn werk en over hoe ik cliënten kon helpen. Ik had de laatste maanden momenten tijdens therapiesessies met cliënten dat ik uit onmacht of onzekerheid had kunnen wenen. Er was zelfs een moment dat ik het gevoel had dat ik door mijn benen had kunnen zakken toen ik opstond om een cliënt te helpen met stoelenwerk. Intussen was ik ook zwanger (dat ontdekte ik half februari 2021) en werd ik ’s nachts vaak wakker met buikpijn van de stress. Dat was voor mij de druppel, dat wilde ik niet voor mezelf en zeker niet voor onze baby. Dus besloot ik – na twijfelen en overleg met mijn intervisiegroepje – dat ik afstand wilde nemen. Ik ging naar de huisarts en kreeg ziekteverlof. Sinds maart ben ik dus voorlopig gestopt met mijn werk als therapeut. Ik heb ook beslist om de therapie-opleiding op pauze te zetten. Ik heb mijn tweede jaar afgewerkt maar ga dit jaar niet verder. Ik wil eerst focussen op mijn baby en uitzoeken of ik nog therapeut wil zijn. Het begint nu wel steeds meer te kriebelen om toch weer cliënten te zien, maar ik ben ook bang om opnieuw in dezelfde spiraal terecht te komen.
Waarschijnlijk denk je nu: je gaat dan toch zelf hulp zoeken? Maar ik moet zeggen dat ik aan het begin van de zomer net heb besloten om even geen professionele hulp meer te zoeken. Ik was al enkele jaren in leertherapie om aan mijn ‘issues’ te werken, vnl. mijn onzekerheid (in mijn werk), mijn sterke innerlijke criticus, mijn onrust en perfectionisme. Ik had ook groepstherapie vanuit de opleiding. De opleiding was sowieso heel veel zelfreflectie. Ik was na ongeveer anderhalf jaar ook al eens van therapeut veranderd, onder meer omdat mijn eerste supervisor vond dat er onvoldoende vooruitgang was in het milderen van mijn innerlijke criticus. Dat vond ik zelf ook, maar tegelijk vond ik het ook vervelend dat er een druk kwam te liggen op mijn persoonlijk therapieproces. Ik legde mezelf al veel druk op, en dan kreeg ik ook nog het gevoel dat er van mij verwacht werd dat ik snel die criticus leerde temmen, aangezien die mijn groeivermogen en werk als therapeut belemmerde. Wat zeker klopte, maar ik heb altijd geleerd dat een criticus verwijten en proberen weg te duwen niet werkt. Integendeel, hij heeft erkenning nodig, begrip voor zijn bestaansreden, voordat hij getemperd kan worden. En die erkenning heb ik onvoldoende gekregen in supervisie. Ik kreeg dan te horen dat supervisie niet de plaats was voor individuele therapie, maar dat vond ik enorm moeilijk. Alsof het twee te scheiden onderdelen zijn, mijn persoonlijk proces en mijn positie als therapeut. Als ik er tijdens supervisie op botste, dan wilde ik het daar verder exploreren en er daar iets mee doen. Mijn supervisoren hebben uiteindelijk wel hun best gedaan om me daar nog verder in te helpen, maar dat lukte nog heel moeilijk, voor mij leek er al iets gebroken te zijn. 
Zelftwijfel en angst om anderen tekort te doen zijn dus duidelijk wel mijn ‘main issues’. Dankzij leertherapie en de dingen die ik in de therapie-opleiding leerde, begon ik de afgelopen jaren steeds beter te begrijpen waar dit vandaan komt. Dat was verhelderend, maar ook pijnlijk en moeilijk. Er kwam veel verdriet en kwaadheid naar boven, waar ik weinig erkenning voor kreeg in mijn familie. Gelukkig werd ik heel erg gesteund door mijn vriend, mijn therapeut en enkele vriendinnen, maar het was en is nog steeds een moeilijk proces. Ik voel dat ik aan het groeien ben als persoon, maar ik merk ook dat het een traag proces is. Ik merk dat ik al met wat meer mildheid naar mezelf en anderen kan kijken, dat ik mijn emoties beter kan toelaten en durf uitkomen voor wat ik voel. Daar ben ik echt blij om. Maar tegelijk frustreert het me dat ik op werkvlak nog steeds niet weet wat ik wil en ben ik bang dat mijn onzekerheid daar nog steeds even aanwezig zal zijn…

En nu?

En nu? Dat is de vraag die ik vaak krijg en mezelf nu ook stel. De afgelopen maanden ben ik er eigenlijk niet zo fel mee bezig geweest. Ik had een tijdelijke job aangenomen bij het onthaal van het gemeentehuis om even iets totaal anders te kunnen doen. Ik ben ook veel bezig geweest met me voorbereiden op de komst van ons kindje. Dat deed deugd, even afstand van het therapeut-zijn en gewoon ‘simpel leven’: niet te veel druk en verwachtingen, mezelf niet continu in vraag moeten stellen. Maar toch voelde ik het naarmate de tijd vorderde steeds meer kriebelen om toch terug te gaan ondernemen, om als zelfstandige te werken. Het geeft me een goed gevoel om mijn eigen ding te kunnen doen, om flexibiliteit en vrijheid te hebben in mijn werk, om zelf te kunnen kiezen wat ik wil doen en verschillende projecten te combineren. Vorige week startte ik met een online ondernemerscursus om – voor de komst van de baby – nog eens uitgebreid stil te staan bij wat ik nu in de toekomst wil. Ik voel veel enthousiasme over het ondernemen op zich. Ik vind het leuk om zelf iets te creëren en anderen daarmee te inspireren of te helpen. Ik word blij van het ‘mooimaken’ van dingen (een website, een logo, een e-book, een praktijkruimte,…), ik word blij van het uitschrijven van dingen (teksten voor websites, cursussen,…), ik word blij van anderen iets bij te leren, ik word blij van anderen in de diepte te mogen leren kennen (zonder dat ik het gevoel heb dat ik iets voor hen moet oplossen)… En ik voel vooral dat ik heel graag enthousiasme en voldoening wil voelen in mijn job. Maar wat wil ik dan concreet gaan doen? Daar ben ik nog niet aan uit. 
Natuurlijk heb ik weer verschillende ideeën: nieuwe cursussen voor Psychopraat (bv. ‘Maak een waardevolle website’), een online cursus voor cliënten (over emotieregulatie en de impact van de kindertijd op onze persoonlijkheid), een groepstherapie voor cliënten, dieptesessies voor cliënten,… Die dingen vind ik belangrijk en boeien me heel erg, maar ik blijf vaak wat vastzitten op het concreet vormgeven van de inhoud. Of misschien wil ik meer focussen op die dingen die me blij maken en die wat ‘lichter’ zijn: vormgeving, styling, storytelling… Misschien kan ik anderen (psychologen of ook andere ondernemers) gaan helpen met het vormgeven van hun praktijk/bedrijf, helpen met hun website, hun logo, hun verhaal, hun cursus/e-book, de manier waarop ze zich laten zien… 
Ik ga dus nog wat verder in de diepte uitzoeken wat ik wil, en probeer dat nu vooral vanuit mijn gevoel te doen (waar voel ik me enthousiast over? waar voel ik blokkades? wat is het precies dat me tegenhoudt, waar zie ik tegen op, waar ben ik bang voor?) i.p.v. met mijn verstand (wat heb ik al? waar heb ik het diploma voor? waarmee kan ik het makkelijkst geld verdienen?). Ik ben benieuwd waar het me brengt…
Ja, het is weer een hele lap tekst geworden… Maar wat wil je, ik had twee jaar in te halen Het heeft me deugd gedaan om nog eens alles op een rijtje te zetten en te reflecteren over de afgelopen jaren. Tegelijk geeft het me ook een vervelend gevoel, een gevoel van vastzitten. Ik wil zo graag een toekomstidee hebben (tenminste voor het komende jaar), één waar ik echt enthousiast van word!
Bedankt voor het lezen van mijn hersenspinsels. Ik ben benieuwd wat er bij jou opkomt als je dit leest, dus laat het me gerust weten in een reactie hieronder of in een mailtje. Misschien herken je er iets van, misschien heb je een advies of inzicht voor mij, of misschien wil je nog iets vragen… Alles is welkom  

21 Reacties

  1. Marijke

    Lieve Kim,
    Ik heb jouw cursus Starten als zelfstandige enkele jaren geleden gevolgd en ik vond dit enorm waardevol. Op het moment van het volgen, was ik nog niet helemaal klaar voor ‘de stap’, maar alsnog heb ik alle info zorgvuldig bijgehouden voor wanneer ik me wel ‘klaar’ voel. Wat ik het meest waardeerde uit jouw uitleg, is dat deze waarheidsgetrouw en heel eerlijk was. Ook de negatievere kantjes kwamen aan bod, wat maakt dat ik en alle cursisten een weldoordachte keuze kunnen maken.
    Wat herken ik mij in jouw verhaal. Ik hou ook enorm van mooie dingen maken, stylen van interieur, esthetiek. Ik ben op dit moment 100% zoekende en stel mijn studiekeuze zelfs in vraag. Dit eigenlijk door vele twijfels en de enorm enorm moeilijke zoektocht naar een passende job als psycholoog en het feit dat je geen kans krijgt wanneer je weinig ervaring hebt.
    Veel liefs en hopelijk vind je ook ‘jouw antwoord’. Probeer vooral iets te vinden waaruit je energie kan halen. Maar nu eerst focussen op je kleine wondertje!

    Antwoord
    • Kim

      Hey Marijke, dankjewel voor je lieve reactie. Ik vind het heel fijn om te lezen wat jij zo aan de cursus waardeerde. Eerlijkheid is één van mijn belangrijkste waarden, dus fijn dat dat ook zo is overgekomen Ook is het fijn om te lezen dat ik niet alleen ben met mijn twijfels en zoektocht, ook al had ik jou (en mij) natuurlijk iets anders gegund. Het is inderdaad niet eenvoudig om een passende job te vinden als psycholoog, vaak krijg je inderdaad geen kans als ‘beginner’, en als je dan een kans krijgt moet het nog aansluiten bij jouw waarden en manier van werken… Daarom vind ik werken als zelfstandig psycholoog wel heel fijn, ik kan mijn eigen visie volgen en doen wat past bij mij. Maar anderzijds brengt dat ook weer onzekerheden en verantwoordelijkheid mee en sta je er vaker alleen voor… Ik ben benieuwd om meer te horen over wat jij nu doet qua job en wat eventueel nog dromen of ideeën van jou zijn, als je dat liever niet hier openbaar deelt mag je me er gerust een mailtje of privéberichtje over sturen
      Groetjes en veel succes met je verdere zoektocht!

      Antwoord
  2. Joke

    Hey Kim,
    Dankjewel voor de update op je blog. Volgens mij zijn er, net zoals ik ook, velen die struggelen zoals jij aangeeft. Mooi dat je dit brengt.
    Goed dat je meer naar je gevoel luistert! Heel waardevol! Je zal je weg vinden, dat is zeker. Neem daar gerust de nodige tijd voor. Komt goed.
    Naar mijn gevoel ben je misschien ook wel een echte multipotential; iemand die van vele markten thuis is en misschien ook wel op tijd en stonds iets nieuws nodig heeft om zich in te verdiepen. Een echte kennisspons en nieuwfreek voor mij. Ik weet niet of je dat gevoel soms ook hebt?
    Alvast heel veel succes!
    Ondertussen: concentreer je maar op dat nieuw leventje in jouw. Wie weet brengt dit jou ook de nodige informatie over je toekomst ;).
    Groetjes Joke

    Antwoord
    • Kim

      Hey Joke, dankjewel voor je reactie! Het is heel fijn om te lezen dat anderen hier ook mee struggelen inderdaad, al gun ik iedereen natuurlijk meer rust hierin. Fijn om je feedback te lezen, ik ben inderdaad ook wel trots dat ik steeds meer naar mijn gevoel luister en dat serieus neem, en vertrouw er ook wel op dat ik mijn weg zal vinden, al komt er soms weer dat stemmetje dat zegt dat het altijd wel iets zal zijn en dat ik te veel verwacht. Dat van die multipotential heb ik al vaker gehoord van ondernemerscoaches en in loopbaanbegeleiding kwam inderdaad ook die kennisspons en nieuwfreak naar boven, dus dat klopt zeker! Ik hou van afwisseling en nieuwe dingen leren. Alleen is het dan niet zo evident om een job te vinden die daarbij past… Ik moet nu denken aan het programma ‘De Columbus’. Vorig jaar schreef ik in mijn dagboek dat dat me wel iets lijkt: met een ander mens op pad gaan, samen dingen ontdekken en het op ons laten afkomen, en tegelijk elkaar op een diepgaande manier leren kennen. Ik heb al zitten fantaseren om zoiets in te zetten als therapeutisch middel, maar praktisch is dat niet evident natuurlijk, zeker met ons zoontje op komst… Maar wie weet komt er toch ooit zoiets
      En inderdaad, wie weet leert het mama worden me ook weer meer over waar ik naartoe wil.
      Ik wens jou ook heel veel succes met wat je allemaal doet! Je mag me ook altijd eens een mailtje of privéberichtje sturen als je graag eens wat uitgebreider uitwisselt hierover

      Antwoord
    • Kim

      Dankjewel Sien! Ik heb je tekstje op Facebook gelezen en inderdaad, het past er heel mooi bij. Ik herken het heel erg, me telkens opnieuw verloren voelen lopen en mijn hoofd dat vindt dat ik moet weten wat ik wil, een duidelijk plan moet hebben en daar voor moet gaan… (Misschien nog versterkt door al die ondernemerscoaches die beweren dat zij het ideale werkleven wel gevonden hebben en je kunnen leren hoe jij dat ook kan vinden.) Maar inderdaad, als ik luister naar wat mijn hart me ingeeft en niet te veel nadenk, volgen vaak de mooiste dingen.

      Antwoord
  3. Cindy

    Dag Kim,
    Ik volgde midden juni 2018 de workshop ‘starten als zelfstandig psycholoog’. Hoewel ik mij ervoor al geïnformeerd had, heeft deze workshop mij het laatste duwtje gegeven dat ik nodig had om ervoor te gaan. Op 1 juli 2018 startte ik als zelfstandig klinisch psycholoog in bijberoep en sinds 1 juli 2021 heb ik de stap gezet naar zelfstandig klinisch psycholoog in hoofdberoep. Ook jouw blog en facebookpagina ben ik blijven volgen en ik hecht veel waarde aan jouw mening. Zo heb je mij geïnspireerd om “Wordt het ooit weer licht”, “Misschien moet je eens met iemand praten” en “Therapeuten verhalen” te lezen. Jouw ervaringen met bepaalde therapieopleidingen maken dat ik een geïnformeerde keuze kan maken. Bedankt om jezelf steeds weer kwetsbaar op te stellen en zo te tonen dat psychologen ook mensen zijn die zoekende kunnen zijn. Bovenal vind ik jou een topgriet! Dat kleine wondertje heeft geluk met een mama zoals jij! Wat je ook besluit om in de toekomst te gaan doen, je komt er wel

    Antwoord
    • Kim

      Lieve Cindy, wat je schrijft raakt me heel erg! Het doet echt deugd om te lezen dat wat ik doe en geef van betekenis is voor anderen en dat mensen me waarderen om wie ik ben. Heel erg bedankt voor je lieve reactie!

      Antwoord
  4. Steffi

    Hey Kim
    Al eens aan ACT gedacht? Is echt een eye-opener en zet je waar je moet staan. Nele van Steen (die ook loopbaanbegeleiding doet) woont in Oost-Vlaanderen, biedt ook online gesprekken aan en is echt een topper.
    Los daarvan, goed dat je wat afstand hebt genomen van alles. Het is tenslotte ook ‘maar’ werk en je baby’tje is zoveel belangrijker. Geniet nog maar van je zwangerschap en veel geluk! :o)
    Groetjes Steffi

    Antwoord
    • Kim

      Hey Steffi, bedankt voor je advies! Ik heb ACT nog niet overwogen, en eigenlijk overweeg ik nu niet echt iets van therapie/begeleiding, omdat ik het gevoel heb al zoveel gedaan te hebben qua begeleiding (ondernemerscoach, loopbaanbegeleiding, therapie,…). Ik denk dat even echt diepgaand bij mezelf stilstaan, op mezelf en door alles te noteren wat er in me omgaat, op dit moment het meest zal brengen voor mij. Vooral ook stilstaan bij wat mijn waarden zijn (dat komt ook terug in ACT denk ik) en wat ik wil voelen.
      Maar daarnaast inderdaad vooral focussen op ons kindje de komende tijd! Dankjewel!

      Antwoord
      • Steffi

        Je bent in ieder geval supergoed bezig, Kim! Kiezen voor jezelf is altijd een goede keuze en alles komt altijd goed!

        Antwoord
      • Steffi

        Sorry trouwens voor het meteen smijten met advies! Ik zat op mijn werk en wou snel snel even meegeven dat het misschien iets kon zijn. In ieder geval is het keigoed dat je luistert naar jezelf en dan zie je later wel wat er komt. Je bent goed bezig

        Antwoord
        • Kim

          Geen probleem hoor, alle advies en ideeën zijn welkom Dankjewel!

          Antwoord
  5. Stefanie

    Hey Kimmie,
    Altijd oprecht! Mooi hoe je alles zo kan neerschrijven. Zelfs wanneer er 2 jaar in 1 tekst moet passen.
    Jezelf de tijd geven om te ontdekken waar je gelukkig van wordt. En binnenkort vooral genieten van de gezinsuitbreiding!
    Xoxo
    S.

    Antwoord
    • Kim

      Thanks Heyvietje, doet deugd om te lezen! Mezelf tijd geven is inderdaad belangrijk! Ik ben blij dat ik nu de tijd neem om er echt bij stil te staan, maar moet erover waken dat ik mezelf niet te veel druk opleg om het dan in januari allemaal te weten. Het zal groeien en evolueren met de tijd… Net als ons babytje

      Antwoord
  6. Lara

    Hey Kim, ik wou je even zeggen dat ik al zoveel aan jou heb gehad: aan je cursus ‘starten als zelfstandige’ enkele jaren geleden en ook sindsdien aan de fbgroep die dankzij jou een fijne en veilige plek is om ervaringen te lezen en uit te wisselen. Vooral deze blogpost en de laatste zijn ZO herkenbaar en daardoor ook zo fijn om mee te mogen lezen! Binnenkort start mijn 4e jaar therapieopleiding en jij verwoordt het heel mooi: soms ben ik het ook zo beu, het constante jezelf en alles in vraag moeten stellen, het reflecteren, de twijfels, ben ik wel goed genoeg bezig, help ik mijn cliënten voldoende vooruit,… Zelf heb ik besloten om (voorlopig?) wat minder te werken (minder cliënten na elkaar, geen avonden meer). Dit geeft me al wat meer ademruimte.. En net als jij zit ik ook in de levensfase van ‘wat als er een kindje bijkomt?’. Ik ben dus zeer benieuwd om je te blijven volgen en mogen lezen hoe je het allemaal aanpakt heel veel succes met alles en neem maar even tijd (vooral voor je baby’tje!), je moet het zeker nog niet allemaal exact op een rijtje hebben op elk moment!!

    Antwoord
    • Kim

      Hey Lara, dankjewel voor je lieve reactie! Heel fijn om te horen dat je veel hebt aan wat ik doe. Ook fijn om de herkenning te lezen, geeft mij ook het gevoel dat ik niet alleen ben. Knap dat je hebt besloten wat minder te werken en zo je grenzen te respecteren, geen gemakkelijke keuze kan ik me voorstellen, want dan boet je financieel natuurlijk wat in, maar dat is zeker niet het belangrijkste. Ik voel weer goesting om meer te bloggen en Psychopraat op te pikken, dus waarschijnlijk zal je binnenkort weer meer kunnen volgen hoe het met mij gaat en hoe ik alles combineer (of niet)

      Antwoord
  7. Ludo

    Hoi Kim,
    Het is boeiend om je zoektocht mee te mogen volgen en te zien dat je steeds blijft evolueren.
    Ondertussen blijf je trouw aan wat voor jou waardevol is, ook al maakt dat je onzeker over wat je doet. Voor de mensen om je heen (clienten en anderen) is dit een pluspunt denk ik, voor jezelf is het wat lastiger.
    Bedankt voor je weer openhartige psychopraat

    Antwoord
    • Kim

      Bedankt Ludo, het doet deugd om dit te lezen!

      Antwoord
  8. Ellen

    Enorm boeiend om te lezen! Ik ben zelf orthopedagoog en seksuoloog en ben een beetje tegen hetzelfde aangelopen in mijn therapeutisch werk. Ik ben ook al een hele tijd thuis in ziekteverlof, maar zal binnen enkele weken weer starten. Ik was aan de slag als zelfstandige in een groepspraktijk waar ik het gevoel had dat ik werd uitgeperst. Steeds meer cliënten, steeds complexere hulpvragen, secretariaat dat afspraken inboekt al een halfjaar van tevoren en dwars door mijn lunchpauzes heen plant,… Ik heb het maar een half jaar volgehouden bij die job. Ik heb ontdekt dat ik een ondernemer ben in hart en nieren en dat ik mijn eigen agenda wil beheren. Daarom ben ik volop bezig aan de opstart van mijn eigen praktijk. Enorm spannend en hoewel ik een bang hartje heb dat mijn innerlijke criticus weer te hard zal roepen, kijk ik er ook wel naar uit. Ik zou een ideale cliënt zijn voor jou denk ik Ik heb helaas wel niet veel centjes te besteden, dus ik moet het een beetje zelf uitzoeken. Daarnaast zit ik ook nog met vage plannen en dromen zoals jij, maar daar moet ik nog wat over brainstormen. Ik wens je veel succes bij wat er zal volgen. Ik vond het alvast heel leuk om je blog te lezen, het gaf me een erkennend en herkennend gevoel

    Antwoord
    • Kim

      Hey Ellen! Bedankt voor je reactie! Altijd fijn om te lezen dat er gelijkgestemden zijn Goed dat je je grens hebt aangegeven (of dat je lichaam op pauze heeft geduwd) en super dat je nu gevoeld hebt wat je wél wil he!
      Haha, ik denk inderdaad dat je een goeie cliënt voor mij zou zijn! Wie weet later, of misschien kunnen we ooit wel gewoon eens babbelen Ben ook wel benieuwd naar jouw plannen en dromen. Je mag me altijd mailen hoe het verder evolueert, vind ik wel boeiend

      Antwoord

Trackbacks/Pingbacks

  1. Een nieuw hoofdstuk - Psychopraat - […] de tijd bij jou ook zo snel voorbij? Alweer vier maanden geleden is het, dat ik mijn laatste blogpost…

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.