Selecteer een pagina

In januari 2016 startte ik mijn eigen praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan evolueerde.

De afspraak met mijn eerste cliënt stond al vast, woensdag 13 januari 2016 om 14u. Wat vond ik dat spannend! Ik probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden, maar echt goed voorbereiden kan je zo’n gesprek natuurlijk niet. Het is altijd afwachten wat er zal komen. Natuurlijk had ik wel al therapeutische gesprekken gehad tijdens mijn stage, maar dat was alweer meer dan zes maanden geleden en dat voelde toch nog anders dan zo in mijn eigen praktijk, volledig onder mijn eigen verantwoordelijkheid… Het laatste kwartier voordat mijn cliënt zou arriveren was ik best wel gestresseerd, maar van zodra hij binnenkwam zakten de zenuwen gelukkig redelijk snel. Ik had geluk dat het een jonge man was die heel vriendelijk en informeel was, zodat ik me al snel op mijn gemak voelde. Het gesprek verliep heel vlot zo voor de eerste keer. Aan het einde van het gesprek was ik zo opgelucht, dat ik zelfs bijna vergat om de betaling te vragen, oeps! Gelukkig herinnerde hij me er zelf aan Nu ja, ik had het niet eens erg gevonden, ik was gewoon blij dat het goed verlopen was en best wel een beetje trots dat ik het gesprek een uur lang gaande had kunnen houden. Bovendien zou mijn cliënt over twee weken terugkomen, dus dat wilde waarschijnlijk wel zeggen dat hij het ook positief ervaren had. Of misschien durfde hij gewoon niet anders… Maar goed, laten we maar van dat eerste uitgaan

De volgende paar weken had ik nog steeds geen nieuwe aanmeldingen gekregen. Ik begon me wel een beetje zorgen te maken of het nog wel zou komen en of mensen wel bij een beginnende en pas afgestudeerde psycholoog zonder ervaring zouden willen komen… Anderzijds vond ik het ook wel fijn om rustig aan te kunnen starten en mijn aandacht volledig op mijn eerste cliënt te kunnen richten. Ik was namelijk bang dat het anders meteen te zwaar zou worden. Na drie gesprekken met mijn eerste cliënt, kreeg ik plots twee nieuwe aanmeldingen. Ideaal. Op 10 februari had ik voor het eerst drie gesprekken in mijn eigen praktijk! Dat vond ik best wel spannend, vooral omdat je bij een eerste gesprek nooit goed weet wat voor persoon je voor je zal hebben en wat voor verhaal je te horen zal krijgen.

Eén van mijn nieuwe cliënten was een jongeman met zelfmoordgedachten, die recent nog twee suïcidepogingen had ondernomen. Dat was toch wel even schrikken. Kon ik dit wel? Was dit niet wat te hoog gegrepen zo aan het begin van mijn ‘carrière’? Zou ik deze persoon niet beter doorverwijzen naar iemand met meer ervaring? Uiteindelijk heb ik besloten om het toch zelf te proberen. Uiteindelijk is deze persoon maar twee keer gekomen, maar ik had het toch tenminste geprobeerd.

Stilaan bleef het aantal aanmeldingen stijgen. Elke week kreeg ik één of twee nieuwe cliënten over de vloer, meestal via de dokter bij wie ik werk maar soms ook via het internet. Een aantal cliënten kwam maar één of twee keer, maar de meesten bleven terugkomen. Joepie! Intussen heb ik in totaal al zo’n 15-tal cliënten gehad en zie ik er wekelijks vier à vijf, wat ik ideaal vind voorlopig. Ik werk meestal tussen 13u en 20u en ’s avonds ben ik echt doodmoe van de gesprekken. Zo’n vier à vijf uur lang aandachtig luisteren naar mensen hun verhalen én ook nog eens nadenken hoe je hen kan helpen vind ik best zwaar. Maar tegelijkertijd doe ik het ontzettend graag en haal ik er ook veel voldoening uit. Dit zie ik me nog heel lang doen! Ik kijk er naar uit om steeds bij te leren en mezelf te ontwikkelen als psycholoog/therapeut, en ook als mens!