Hoe kom je tot verandering via psychotherapie?

Een vraag die ik me intussen al meer dan drie jaar stel, is hoe therapie juist werkt? Wat maakt therapie effectief, hoe kunnen mensen tot de gewenste verandering komen, en hoe kunnen wij als psycholoog/therapeut hen daar best bij helpen? 

Effectiviteitsonderzoek wijst uit dat specifieke behandeltechnieken slechts 15% van het totale veranderingseffect inhouden. Als ik onderstaand diagram bekijk, vind ik dat maar weinig hoopvol. We doen zo hard ons best, en uiteindelijk doet het er blijkbaar allemaal niet zoveel toe… Of ben ik nu wat te pessimistisch?

 

Volgens Carl Rogers, de grondlegger van de cliëntgerichte therapie, is de therapeutische relatie op zich – waarin empathie, onvoorwaardelijke aanvaarding en authenticiteit van groot belang zijn – de enige noodzakelijke voorwaarde om tot persoonlijkheidsverandering te komen… Straf he?

Enerzijds vind ik dat een hele mooie gedachte – want dan zijn we als therapeut toch heel belangrijk –  anderzijds vind ik het moeilijk om dat te geloven of te aanvaarden. Ik ben er van overtuigd dat het belangrijk is dat er een klik is tussen de therapeut en de cliënt, zodat de cliënt zich op zijn gemak voelt om open zichzelf te kunnen zijn, en zodat de therapeut de cliënt graag kan zien, of kan aanvaarden zoals hij is. Als die klik er niet is, denk ik dat de therapie weinig kans op slagen heeft. Je volledig gehoord en erkend voelen kan al veel betekenen. Ook uit metacommunicatie – het praten over de relatie tussen therapeut en cliënt – kan de cliënt (en ook de therapeut) veel leren over zichzelf. Ik denk dat het helpend kan zijn om de cliënt iets terug te geven over hoe hij bij de therapeut overkomt, omdat die relatie vaak een afspiegeling is van andere relaties van de cliënt. 

Maar is dat echt voldoende om tot verandering te komen? Want dat is waar cliënten uiteindelijk voor komen. Ze willen zelfzekerder of assertiever worden, een verlies verwerken, de controle leren loslaten, minder piekeren, positiever denken,… En dat liefst zo snel mogelijk. Ik herken dat bij mezelf ook, zowel als therapeut als als cliënt in leertherapie wil ik graag zo snel mogelijk verandering.

Cliënten vragen dan ook regelmatig om tips. Ze willen weten wat ze moeten doen om te veranderen. Dan voel ik de druk op mijn schouders nog groter worden. Ik moet ervoor zorgen dat zij kunnen veranderen. Ik merk dat ik mezelf dan wil verantwoorden, dat ik wil uitleggen wat ze wel en niet kunnen verwachten. Maar eigenlijk weet ik het zelf niet goed. Ik weet alleen dat ik geen pasklare oplossingen heb.

Volgens mij zijn er twee (parallelle) processen nodig om tot verandering te komen. Een eerste proces is ‘bewustwording’. Door te praten over wat er moeilijk loopt en een spiegel voorgehouden te krijgen door de therapeut, word je je meer bewust van de automatische patronen waarin je telkens vervalt. Bijvoorbeeld dat je altijd voor iedereen goed wil proberen te doen en jezelf wegcijfert. Je daar meer bewust van worden – niet alleen tijdens de sessies maar ook in je dagelijks leven – is een eerste stap. Maar dan moet je er natuurlijk nog iets mee doen. Het bewust anders proberen doen. Met vallen en opstaan.

Maar dat is niet zo eenvoudig, want er is een reden waarom het niet zomaar lukt. Er is iets wat je tegenhoudt, wat je blokkeert, iets dat in de weg zit en dat maakt dat je toch telkens datgene doet wat je eigenlijk niet meer wil. Vaak is dat een (onbewuste) angst. Een angst voor het gevolg als je niet meer zou doen wat je gewoon bent te doen. Als je stopt met voor iedereen goed willen doen, zullen anderen je misschien niet meer zo leuk vinden. Misschien zullen ze kwaad worden, of je laten vallen. En dat wil je niet. Dus blijf je toch voor iedereen goed doen.

Veel coaches hameren heel erg op dat proces van bewustwording. Je heb zelf de keuze om wel of niet te veranderen, hoor ik ze vaak zeggen. En wat dan met die angst? Die moet je overwinnen. Ondanks de angst het toch anders doen. Volhouden, doorzetten, blijven proberen. Ook binnen de psychologie wordt er vaak vanuit gegaan dat als je je gedrag verandert, je gevoel ook zal veranderen. Dat is het idee achter gedragsactivatie bij mensen met een depressie bijvoorbeeld. En ook door je gedachten te veranderen, zal je je beter voelen. Positief denken. Cognitieve herstructurering.

Dat is het rationele, bewuste proces. Ik denk dat daar zeker waarheid in zit, maar toch is het volgens mij niet altijd zo eenvoudig. Ik merk ook dat het voor cliënten vaak niet zo eenvoudig is. Het is niet zo gemakkelijk om positief te denken. Het is niet zo gemakkelijk om buiten te komen, als je er helemaal geen zin in hebt. ‘Niemand zegt dat het eenvoudig is. Je moet er hard aan werken.’, hoor ik sommigen al zeggen. En dan denk ik: inderdaad, misschien moeten we blijven proberen, blijven vechten. Misschien moet ik mijn cliënten nog meer aanmoedigen om het anders te doen? Maar anderzijds denk ik: pushen we de mensen dan niet te veel? Bieden we dan wel voldoende erkenning voor het feit dat het heel moeilijk is? En leren we hen dan niet dat ze niet naar hun gevoel mogen luisteren, maar er tegenin moeten gaan? En verandert er dan onderliggend ook iets, of moeten ze zichzelf voortdurend iets ‘wijsmaken’, zichzelf overtuigen met rationele argumenten en zichzelf ‘forçeren’ om tegen hun gevoel in te gaan?

Ik geloof wel dat dingen makkelijker worden als je het vaker doet. Dat de angst elke keer wat kleiner wordt. Maar anderzijds denk ik dat er dan onderliggend niet altijd écht iets verandert. Ik zit zelf bijvoorbeeld met een grote onzekerheid over mezelf als therapeut. En toch doe ik het. Al drie jaar geef ik therapie, ondanks de onzekerheid. Ik laat de onzekerheid me niet tegenhouden. Maar toch is ze er nog steeds, die onzekerheid. Ik heb niet het gevoel dat ze minder groot wordt, integendeel soms. Ik ben me er ook van bewust dat ik misschien te streng ben voor mezelf, te hoge verwachtingen heb van mezelf in mijn werk. Ik probeer me er tijdens mijn gesprekken met cliënten – of tussendoor – bewust van te zijn dat ik weer te streng ben voor mezelf, dat ik de lat wat lager mag leggen, dat ik wat milder mag zijn voor mezelf. Ik probeer de laatste tijd bewust ook aandacht te hebben voor wat wel goed gaat tijdens de gesprekken met mijn cliënten. En dat helpt soms wel, dan kan ik het even wat positiever of genuanceerder zien. Maar toch komt die onzekerheid elke keer terug. Soms kan ik ze even ‘om de tuin leiden’, maar dan plots duikt ze weer op. Misschien moet ik meer geduld hebben, er nog bewuster mee bezig zijn? Maar anderzijds wringt het ook, want ik moet mezelf ervan overtuigen dat ik milder mag zijn voor mezelf, maar tegelijkertijd is er een stuk van mij dat er van overtuigd is dat ik het niet goed genoeg doe. Nogal contradictorisch dus.

Daarom denk ik dat er ook een tweede proces nodig is om echt tot (blijvende) verandering te komen. Een proces dat niet zo duidelijk is, dat misschien eerder op een onbewust niveau plaatsvindt. Dat noem ik ‘verwerking’. We hebben allemaal een rugzak vol levenservaringen. Onze opvoeding, dingen die we hebben meegemaakt,… Ik geloof dat die ons mee vormen, en dus ook maken dat we bepaalde automatische patronen ontwikkelen. Mijn sterke innerlijke criticus is waarschijnlijk gegroeid uit wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Dus ik denk dat we die dingen ook ’een plaats moeten kunnen geven’, zodat ze minder in de weg zitten om het anders te doen. Dingen ‘verwerken’ en ‘een plaats geven’, het zijn vage termen die we allemaal kennen, maar eigenlijk weet niemand exact hoe je dat juist moet doen. Dat is niet zo’n duidelijk proces. Ik denk dat we dingen kunnen ‘verwerken’ door erover te praten. Niet alleen feitelijk, maar vanuit ons gevoel. Dat we het gevoel dat door die herinneringen wordt opwekt kunnen ‘doorvoelen’, naar boven laten komen, delen met anderen… Door te praten, te wenen, te roepen,… Zodat de emotionele lading er stilaan wat af gaat. En als de oorzaak van het patroon achterhaald en ‘verwerkt’ is, dan wordt het misschien vanzelf makkelijker om dingen te veranderen, want dan zit die emotionele rugzak niet meer in de weg.

Op die manier probeer ik het tegenwoordig ook aan mijn cliënten uit te leggen. Toch vind ik het zelf ook nog niet zo duidelijk. Ondanks dat ik al heel wat cliënten begeleid heb, kan ik niet benoemen wat hen nu juist geholpen heeft. Als het al geholpen heeft… En wanneer heeft het voldoende geholpen? Wat moet ik als therapeut precies doen om deze processen goed te begeleiden? Ik vind het heel moeilijk om een evenwicht te vinden tussen de cliënt erkennen in zijn (negatief) gevoel enerzijds, en motiveren tot bewustwording en verandering anderzijds.

Dat er dan bepaalde technieken bestaan die blijkbaar heel effectief zouden zijn, zoals EMDR, doet me nog meer twijfelen. EMDR wordt vooral gebruikt bij trauma, maar wat is trauma dan precies? Tegenwoordig lijkt het voor veel problemen een oplossing. Door wat afwisselende stimulatie van beide hersenhelften zouden er dingen in de hersenen veranderen, verwerkt worden, de emotionele lading zou eraf gaan (ik simplificeer het nu even). Na enkele sessies is er al veel vooruitgang. Tja, als dat de oplossing is, waarom doe ik dan nog zoveel moeite met mijn gesprekstherapie? Ik weet dat dit misschien heel zwart wit klinkt en dat het allemaal complex in elkaar zit, maar ik moet toegeven dat ik me soms ‘bedreigd’ voel door zulke technieken… En dat ik dan weer alles in vraag stel.

Ik ben heel benieuwd naar hoe jullie het veranderingsproces binnen psychotherapie zien!

6 reacties

  1. Steffi

    7 februari 2019 at 13:23

    Hey Kim
    Ik wou graag zeggen dat het heel herkenbaar klinkt voor mij ik geloof heel erg in die twee processen die je beschrijft. Ik denk dat bewustwording al een hele grote stap vooruit is en ook het anders proberen te doen en de cognitieve herstructurering is belangrijk. Daarnaast vind ik het ook te gemakkelijk om gewoon te zeggen: “doe het gewoon anders”, want zo simpel is het natuurlijk niet. Die innerlijke criticus zit er bij heel veel mensen erg ingebakken en ik vind het heel moeilijk om met mensen aan de slag te gaan rond ‘verwerken’ en ‘loslaten’ of ‘ermee leren leven’, want hoe doe je dat en wat is daarvoor nodig? Ik probeer zoveel mogelijk bij de cliënt zelf te leggen, maar vaak zijn dat net de vragen waarvoor ze naar jou komen, want jij als expert zou daar toch een antwoord op moeten weten?
    Mijn stagebegeleidster enkele jaren geleden heeft me ooit gezegd dat het voor veel mensen al heel veel doet dat er gewoon eens iemand is die naar hen luistert en die een uur tijd maakt voor hen en hen alleen. Iemand die zonder vooroordelen, met een open mind kan luisteren, die mee wilt helpen nadenken, die wat structuur brengt. Dat heb ik altijd wel onthouden.
    Net zoals jij kan ik ook moeilijk benoemen wat het dan nu juist is dat een cliënt heeft vooruit geholpen. Ik ga er dan maar vanuit dat ze het zelf wel het beste zullen weten hoe ze zich voelen.
    Wat EMDR en dergelijke betreft, merk ik dat ik wel blij/opgelucht ben dat er zo’n technieken bestaan. Als ik dan zou merken dat iemand met iets zit en ik weet zelf niet goed wat ermee te doen, dan kan ik tenminste doorverwijzen naar iemand. Zo worden ze toch geholpen.
    Dat was het zo’n beetje heel herkenbaar in ieder geval en super dat je het zo duidelijk kunt neerschrijven

    1. Kim

      19 februari 2019 at 23:23

      Dankjewel voor je reactie Steffi! Heel fijn om te lezen dat je het herkent en hoe jij erover denkt Inderdaad, ergens probeer ik er ook op te vertrouwen dat de cliënt uiteindelijk zelf weet wat hij nodig heeft, maar anderzijds voel ik ook de verwachting van (sommige) cliënten dat ik het antwoord heb op hoe ze kunnen veranderen… Het feit dat gewoon luisteren en aanwezig zijn zonder oordeel al veel betekent hoor ik ook vaak als argument, en dat vind ik ook heel mooi en wil ik graag geloven. Dat is dat stukje therapeutische relatie. Enerzijds geloof ik daar in, en anderzijds merk ik dat ik het moeilijk vind om dat te geloven of aanvaarden dat dat voldoende is… Soms denk ik dat we onszelf dat wijsmaken om onszelf beter voelen. Maar dat is het kritische stuk in mij. Het andere stuk in mij gelooft wel dat een goede therapeutische relatie heel waardevol kan zijn. Ik denk ook dat het voor sommige cliënten misschien waardevoller kan zijn dan voor anderen. Mensen die weinig met anderen kunnen praten over hun gevoel hebben er dan misschien meer baat bij dan mensen die in hun omgeving terecht kunnen met hun gevoelens. Hoewel ik ook wel denk dat velen hun allerdiepste gevoelens niet snel blootgeven aan iemand uit hun omgeving, ook omdat daar niet altijd tijd en ruimte voor is, en omdat er misschien wel iemand nodig is die (de juiste) vragen stelt om zo ver te komen… Ingewikkeld allemaal he!

  2. rebecca

    7 februari 2019 at 13:38

    ik vind het oplossingsgericht denkkader, waarin er gekeken wordt naar wat er wel nog goed gaat en dat uit te breiden ipv wat niet goed gaat, te proberen veranderen, ook wel een boeiende visie (zonder voorbij te gaan aan de erkenning van het moeilijke natuurlijk) Maar ik zit wel vaak met dezelfde vragen en twijfels als jij

    1. Kim

      19 februari 2019 at 23:14

      Inderdaad, dat is wat gelijkaardig aan het narratieve denkkader en dat vind ik ook boeiend en mooi. Toch merk ik dat ik dat kader vaak wat vergeet in de praktijk… Het is ook niet zo eenvoudig om de aandacht te richten op wat wel goed gaat als de cliënt zo botst op wat niet goed gaat… En dan is het ook weer zoeken naar het evenwicht tussen voldoende erkenning bieden en tegelijk aandacht voor het positieve hebben… Niet simpel!

  3. Sarah

    13 maart 2019 at 15:05

    Dag Kim,
    Ik kwam per toeval op jouw website. Per toeval is natuurlijk veel gezegd, want ik was alweer als een gek dokter Google aan het consulteren voor al mijn twijfels die ik heb als jonge zelfstandige psycholoog. Ik ben sinds september 2017 werkzaam als zelfstandige en herken me enorm in vele van je artikels. Wat is het een verademing om iemand te vinden die met dezelfde ‘struggles’ kampt Ik zou graag je intervisiegroep bijwonen, maar het is spijtig dat ik uit het verre West-Vlaanderen kom. Voorlopig past het nog niet in mijn werkschema, aangezien ik 30 cliënten per week zie en nog eens een vierjarige opleiding integratieve psychotherapie volg. Deze drukte was trouwens de reden waardoor ik hier ben beland. Ik ben vaak uitgeput na een dag waarop ik 7 cliënten zag. 30 cliënten per week + administratie + opleiding + supervisie + intervisie… Is dit niet wat teveel?
    Wat is jouw ervaring hierin?

    Lieve groetjes,
    Sarah

    1. Kim

      15 maart 2019 at 17:43

      Hey Sarah, dankjewel voor je reactie! Fijn om te lezen dat je de struggles herkent, blij dat we elkaar weer een stukje minder alleen kunnen doen voelen Jammer dat je er niet bij kan zijn op de intervisie, misschien een volgende keer. 30 cliënten per week vind ik heel veel! Mijn doel is er 20 per week zien, meestal zat ik er iets onder, momenteel is het wat drukker, afgelopen week had ik 23 cliënten en ik vond het best al een zware week. Het zijn toch zoveel uren dat we heel erg geconcentreerd luisteren naar mensen, zware verhalen, en heel erg ons best doen om hen vooruit te helpen. Dat is zeker niet te onderschatten! En inderdaad, daarnaast nog administratie, boekhouding, opleidingen, lezen, supervisie, intervisie, leertherapie,… Ik herken het! Ik probeer dus iets minder cliëntenwerk te doen en dit wat te compenseren met de dingen die ik organiseer met Psychopraat. Daarnaast denk ik erover om groepsbegeleidingen te organiseren, om op die manier ook wat meer te verdienen op minder tijd… Het is echt zoeken hoe we als zelfstandige voldoende kunnen verdienen en de workload toch haalbaar blijft! Nog veel succes!

Laat hier een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.