Het spreekwoord klopt: de aanhouder wint. Dat heb ik nu zelf mogen ervaren. Nog nooit in mijn leven heb ik echt veel moeite moeten doen of heel hard moeten werken voor iets. Alles ging altijd redelijk vanzelf. Of dat gevoel heb ik alleszins toch. 

Tot ik met de Cliëntgerichte therapie-opleiding wilde starten… Dat ging alles behalve vanzelf. Twee jaar geleden stelde ik me voor het eerst kandidaat. Helaas werd ik niet geselecteerd. En ondanks dat ik zelf nog twijfelde tussen twee opleidingen, was ik enorm teleurgesteld. Mijn gevoel wist blijkbaar toch dat de cliëntgerichte meer mijn ding zou zijn. Maar mijn verstand maakte me toen wijs dat hun weigering mijn keuze vergemakkelijkte. Zij hadden voor mij beslist dat ik dan toch de andere opleiding moest starten. En misschien was dat wel hoe het moest zijn. 

Helaas merkte ik aan het einde van het academiejaar dat de integratieve opleiding die ik volgde me toch niet helemaal bood waar ik nood aan had. En dus besloot ik op de valreep me toch weer kandidaat te stellen voor de opleiding Cliëntgerichte Therapie. Helaas: weer niet. Dat voelde echt als een afwijzing, als falen. Tranen met tuiten heb ik gehuild op de terugweg. Ik had mijn motivatie niet goed genoeg kunnen overbrengen. Of misschien nog erger: zij zagen in mij geen geschikte kandidaat voor de opleiding. Dat was wat mijn gevoel me zei.

Mijn verstand begreep het echter wel. Want eigenlijk had ik niet zoveel moeite gedaan. Eigenlijk wist ik niet heel goed wat cliëntgerichte therapie allemaal inhield. Als ik heel eerlijk was met mezelf, kon ik ze niet helemaal ongelijk geven. Ik had aan de VUB bitter weinig over cliëntgerichte therapie geleerd. De enkele dingen die ik er nadien over hoorde en las spraken me heel erg aan, maar ik vond het erg moeilijk om uit te leggen wat me dan zo aansprak. 

Dus ondanks de grote teleurstelling en de angst om niet goed genoeg te zijn voor de opleiding, besloot ik er toch nog een derde keer voor te gaan. Maar dan moest ik er nu wel 100% voor gaan. Wat heel eng is, want als je zo hard je best doet en het lukt dan toch niet… dan is het gevoel van falen nog veel groter. De vorige keren kon ik me nog verschuilen achter het feit dat ik zelf nog twijfelde en weinig moeite had gedaan, nu niet meer.

Ik was in supervisie en in leertherapie gegaan bij een cliëntgerichte therapeut. Ik volgde een les ‘gevalstudies cliëntgerichte therapie’ aan de KUL en las teksten en boeken… Deze keer had ik echt moeite gedaan.

Gelukkig krijg ik deze week het verlossende nieuws dat ik deze keer wel geselecteerd ben. Oef!!! Wat een opluchting!

Maar wat als ze me ook deze keer niet aangenomen hadden? Ik heb me vaak afgevraagd wat ik dan zou doen. Kon ik het dan niet beter opgeven? Wilde het dan niet zeggen dat ik gewoon echt geen geschikte kandidaat was voor de opleiding? Of misschien was ik wél een geschikte kandidaat, maar zagen zij het gewoon niet… Ik wilde me alleszins geen vierde keer laten afwijzen. Ik wilde niet blijven smeken om me een kans te geven. Ik had het begrepen: ze wilden me niet. 

Maar eigenlijk denk ik dat ik het uiteindelijk wel nog een vierde keer geprobeerd zou hebben. Ondanks de grote teleurstelling en de angst om opnieuw afgewezen te worden. 

Ik zou misschien wel eerst de tijd genomen hebben om écht stil te staan bij waarom ik deze opleiding zo graag wil doen. Me nog meer afgevraagd hebben of het écht bij mij past. Erover gepraat hebben met mensen. Maar als de conclusie zou blijven dat dit echt is wat ik wil, dan zou ik ervoor blijven gaan. Want de aanhouder wint. Dat heb ik nu zelf mogen ondervinden, en dat geldt ook voor jou!

Wat zou jij echt heel graag willen, maar stel je steeds uit?
Of waar durf jij je niet voor de volle 100% voor gaan, omdat je bang bent dat het niet zou lukken?
Omdat je niet afgewezen of teleurgesteld wil worden?
Omdat je niet het gevoel wil hebben dat je gefaald hebt?
Omdat je niet nog meer aan jezelf wil gaan twijfelen?

Wat het ook is, ga ervoor. En liefst meteen voor de volle 100%, ondanks de angst en het risico dat het niet (meteen) zou lukken. Want wanneer je er 100% voor gaat, is de kans dat het lukt niet alleen veel groter, maar kan je jezelf achteraf ook niets verwijten. 

PS: Is jouw droom of ambitie om je praktijk als zelfstandig psycholoog uit te bouwen, maar durf je er niet 100% voor gaan? 

Zijn er dingen twijfels en onzekerheden die het proces vertragen, die ervoor zorgen dat je dingen uitstelt? Ben je bang dat het niet gaat lukken? Dat je niet voldoende cliënten zal kunnen aantrekken, dat je niet voldoende ervaring hebt, dat je niet genoeg kennis hebt over alle praktische aspecten,…?

Dan is het begeleidingstraject ‘Groeien als zelfstandig psycholoog’ misschien wel iets voor jou! Ik zoek samen met jou (en een klein groepje andere psychologen) naar jouw visie op therapie of begeleiding, naar jouw waarden als psycholoog, zodat we ontdekken welke cliënten bij jou passen. We gaan dan ook samen bedenken via welke weg je deze cliënten het best kan bereiken en hoe je jezelf als psycholoog het best kan laten zien. We hebben het ook over de praktische aspecten die komen kijken bij het runnen van een praktijk én over de onzekerheden die erbij komen kijken. Ik help je ook meer zicht krijgen op welke vorm van ondersteuning (therapie-opleiding, supervisie, intervisie, leertherapie, boeken,…) bij jou zou passen. Ik geef je alle tips mee die ik uit eigen ervaring heb geleerd, en natuurlijk is er ruimte voor al jouw vragen!

Heb je interesse, of net nog vragen of twijfels? Aarzel niet om me vrijblijvend te contacteren, dan plannen we een gratis Skype-gesprek zodat we samen kunnen onderzoeken of ik jou via het traject of eventueel op een andere manier kan helpen. Je kan gewoon reply’en op deze mail.