Selecteer een pagina

Toen ik als zelfstandige opstartte, vond ik het moeilijk om te bepalen met welke doelgroep ik zou gaan werken. Op mijn stage had ik zowel met kinderen en jongeren als met volwassenen gewerkt, alsook met verschillende problematieken. Ik vond die afwisseling wel leuk. 

Toch vond ik het eng om als zelfstandige met een breed publiek te gaan werken, want dan moest ik alles weten en kunnen… Ik had affiniteit en extra ervaring met vechtscheidingssituaties, dus dacht me daar eventueel in te specialiseren. Maar ik zou in de praktijk van een huisarts gaan werken, wat ik dan een beetje een vreemde combinatie vond. Het leek me het meest logisch dat de dokter gewoon al zijn patiënten die nood hadden aan psychologische begeleiding naar mij kon doorverwijzen. 

En dus deed ik alles, omdat ik dacht dat dat verwacht zou worden. Kinderen, jongeren, volwassenen. Angsten, depressies, laag zelfbeeld, relatieproblemen, noem maar op. Ik nam vrijwel iedereen aan. 

Maar na een tijdje merkte ik dat het best veel van me vroeg om met al die verschillende leeftijden te werken. Elke leeftijdscategorie vereist toch wel een andere aanpak. Ondanks dat ik verwacht had liever met kinderen te werken en me daar comfortabeler bij te voelen, bleek het omgekeerde waar. Ik vond kinderen best moeilijk, omdat je daar toch wel creatiever in moet zijn. Het gaat vaak ook wat trager allemaal, en daarnaast moet je ook nog de ouders betrekken… Ouders die dan feedback willen en kinderen die niet willen dat je iets tegen hun ouders vertelt… Niet evident, vond ik.

Met de verscheidenheid aan problematieken had ik veel minder moeite. Ik had soms het idee dat anderen het geen goed idee vonden dat ik me niet specialiseerde in een (aantal) problematiek(en), maar ik vond de afwisseling net fijn. 

In het begin had ik het idee dat ik over alle problemen of thema’s iets moest weten. Ik probeerde boeken over verschillende thema’s te lezen, maar geraakte niet bijgebeend. 

Gaandeweg ontdekte ik dat het voor mij niet zozeer over het probleem of het thema gaat, maar over de manier van werken. Over het kader van waaruit je vertrekt, je manier van kijken naar mensen en naar therapie. Want van daaruit kan je met verschillende problematieken en mensen werken. Je werkt bijvoorbeeld steeds vanuit empathie en bepaalde gespreksvaardigheden, en dan doet het er niet zoveel toe wat het probleem juist is. 

Maar hoe keek ik eigenlijk naar mensen en naar therapie? Ik vond het allemaal zo complex en kon me in verschillende visies en therapiestromingen wel vinden. Maar ze spraken elkaar ook regelmatig tegen. Dat bracht me in de war. 

Maar eigenlijk wist ik diep vanbinnen al lang wat voor psycholoog ik wilde zijn.Waar ik diep vanbinnen in geloofde. En stilaan vallen de puzzelstukjes meer en meer in elkaar. Om te beginnen geloof ik in menselijkheid: we zijn allemaal mensen, zo gelijkend en soms ook zo verschillend. Ons denken, voelen en handelen is menselijk, herkenbaar voor anderen. En die herkenning kan veel betekenen. Weten dat je niet alleen ben. Dat je niet abnormaal bent. Dat het beter kan worden. Dat je kan groeien. 

Begrepen worden is een belangrijke factor voor mij. En gelijkwaardigheid in de therapeutische relatie hoort daar ook bij voor mij. Het niet altijd beter hoeven weten als psycholoog. Je bent als psycholoog ook ‘maar’ een mens. Samen zoeken, samen denken, meevoelen, het ondraaglijke toch samen proberen dragen. 

Ik ben een psycholoog die er geen probleem mee heeft om af en toe iets over mijn eigen worstelingen te delen, zodat mensen weten dat ze niet alleen zijn. Dat ook ik het vaak niet weet. Sommigen zullen daardoor misschien het gevoel krijgen dat ze dan niets bij mij kunnen komen doen, en haken af. Maar dan zijn niet mijn ideale cliënten. Mijn ideale cliënt geeft aan dat hij mijn menselijkheid apprecieert, en dat het hem geruststelt dat ik het ook niet allemaal weet, dat ik ook maar een mens ben. Dat hij niet alleen is.

Ik wil dan ook geen cliënten aantrekken die verwachtingen hebben waar ik niet aan kan en/of wil voldoen. Dat ik hun probleem in vijf sessies zal oplossen, bijvoorbeeld. Of dat ik hen allerlei tips en opdrachten zal geven. Want dat is niet de manier van werken die aansluit bij mijn visie op mensen en dus op therapie. Ik probeerde me vaak af te stemmen op hun wensen, en dat kan ook in bepaalde mate, maar je kan niet voor iedereen goed doen. Je kan niet werken op een manier waar je zelf niet achter staat. Dan wordt je cliënt uiteindelijk toch teleurgesteld, en jijzelf onzeker. Nóg meer onzeker in veel gevallen.

Ik geloof dus dat het belangrijk is dat je dicht bij jezelf blijft als psycholoog. Door uit te stralen wie je bent en wat jouw visie is, jouw manier van werken. Dan komen de mensen naar jou toe die iets voelen voor jouw manier van werken, met wie het ‘klikt’. En dat brengt veel meer voldoening, zowel voor jezelf als voor jouw clienten. 

Welke woorden zou jij gebruiken om jouw visie en waarden als psycholoog te omschrijven? En wat voor cliënten zou je dan willen aantrekken?

Er is geen goed of fout. Je moet vooral doen wat voor jou goed voelt.
 Maar dan ook echt wat voor jóú goed voelt. Niet omdat je geen mensen (cliënten of verwijzers) wil teleurstellen. Een valkuil waar ik zelf ook nog in trap hoor. Je kan specialiseren qua leeftijdscategorie of qua problematiek, maar je kan ook specialiseren qua methodiek. Of je kan met een heel ruime doelgroep werken. Zolang het maar past binnen jouw visie. Want pas dan kan je op een echte, authentieke manier aan de slag met je cliënten.

Natuurlijk kan je je in bepaalde mate proberen aanpassen aan de noden of vragen van je cliënt. Maar jij blijft jij, en de begeleiding kan alleen ‘slagen’ als je kan werken op de manier die voor jou passend is, waar jij achter staat. 

Soms kost het wel wat tijd om te ontdekken wat voor jou goed voelt, wat jouw visie is. Soms moet je eerst iets ervaren en leer je al doende wat voor jou wel en niet werkt.Maar als je echt eens diep vanbinnen gaat kijken, ben ik er van overtuigd dat je wel weet waar je op dit moment in gelooft.

En je mag jezelf echt gunnen om te kiezen voor de cliënten die bij jouw visie aansluiten. Je mág nee zeggen tegen cliënten die niet bij jou passen. Uiteindelijk zijn je cliënten er toch niet bij gebaat dat je hen aanneemt als je eigenlijk diep vanbinnen al weet dat het niet helemaal zal werken. 

En dat wil niet zeggen dat je die mensen aan hun lot moet overlaten. Je kan ze gerust gericht doorverwijzen, of met hen op zoek gaan naar welke manier van werken bij hen zou passen. 

Opgelet: er is een verschil tussen cliënten weigeren (en doorverwijzen) omdat ze niet bij jouw visie passen, of vanuit angst en onzekerheid dat je hen niet goed genoeg zal kunnen helpen. Aan die laatste angst moet je niet altijd toegeven. Die hoort er nu eenmaal bij, zeker in het begin. Laat je goed ondersteunen en ga ervoor! 

Daarnaast durven we vaak – zeker wanneer we pas gestart zijn – geen cliënten weigeren uit angst dan onvoldoende inkomsten te hebben. Dat is heel begrijpelijk. Toch geloof ik dat als jij echt jouw gevoel durft volgen, duidelijk durft uitstralen waar jij voor staat, je net meer cliënten zal aantrekken! En dan ook meteen de ‘juiste’ ;-) 


Krijg je moeilijk duidelijk wat jouw visie en waarden als psycholoog zijn? En wie jouw ideale cliënt eigenlijk is? 

In het begeleidingstraject help ik jou om dit te ontdekken! Daarnaast gaan we samen onderzoeken welke kanalen dan best bij jouw visie en doelgroep passen.We trekken deze visie ook door naar de praktische kant van je praktijk. Hoe kijk je naar het bijhouden van dossiers? Wat moet er voor jou allemaal in een dossier? Welke gegevens vind je niet nodig om te vragen? Hoe lang houd je die dossiers bij? Welke afspraken wil je maken met cliënten? Op welke manier wil je die afspraken communiceren?Er is ook ruimte om al jouw onzekerheden te bespreken, en ik help jou ontdekken welke ondersteuning bij jou past op dit moment.We komen vijf keer samen in een klein groepje. Je staat er niet alleen voor!Wil jij er graag nog bij zijn? We starten volgende week vrijdag!

Heb je interesse, maar misschien nog vragen of twijfels? Aarzel niet om me vrijblijvend te contacteren, dan plannen we een gratis Skype-gesprek zodat we samen kunnen onderzoeken of ik jou via het traject of eventueel op een andere manier kan helpen. Je kan gewoon reply’en op deze mail.