Mijn goud ontdekken

16 mei 2022 | Zelfstandig psycholoog | 0 Reacties

Wat is mijn goud?

Sinds enkele weken volg ik het Business & Soul traject van Soulworx. Daarin gaat het vaak over ‘je goud’. Je ‘goud’ is hetgeen natuurlijk, spontaan en moeiteloos gaat voor jou. Een soort talent dat je van nature hebt, iets wat voor jou vanzelfsprekend is. Dat is dan hetgeen waar jouw grootste (meer)waarde als mens en als ondernemer in zit.
Ik vind het niet zo gemakkelijk om te achterhalen wat mijn ‘goud’ nu precies is. Logisch ook, want hetgeen vanzelfsprekend is, verlies je gemakkelijk uit het oog. Zeker wanneer je – net als ik – vooral gefocust bent op alles wat niet vlot gaat, wat je nog te leren of te verbeteren hebt.
Hetgeen steeds bij mij opkomt wanneer het gaat over ‘mijn goud’, is mijn kwetsbaarheid: open zijn over mijn worstelingen, mijn innerlijke belevingswereld delen, me op die manier kwetsbaar opstellen. Daar hoef ik niet over na te denken, dat gebeurt vanzelf. Mensen vinden het vaak dapper van mij dat ik dat durf, maar voor mij voelt het eigenlijk heel natuurlijk om open te zijn over dingen. What you see is what you get. En dat is volgens mij ook het ‘geheim’ van het succes van PsychoPraat. Mijn openheid over mijn innerlijke wereld zorgt voor herkenning, en dat is hetgene dat mijn ‘volgers’ zo waarderen.

Wat betekent dat voor mijn bedrijf?

Oké, dus als mijn openheid/kwetsbaarheid mijn goud is, wat betekent dat dan voor mijn bedrijf?
Wat PsychoPraat betreft weet ik al dat mijn openheid enthousiast onthaald wordt. Maar op dit moment bied ik ‘mijn goud’ gratis en voor niets aan: in mijn posts op mijn blog, social media, mijn podcast,… Maar natuurlijk wil ik geld verdienen met mijn bedrijf. Dus dan stel ik mezelf de vraag: hoe kan ik dat goud verkoopbaar maken? Is er een manier waarop ik geld kan verdienen met mijn goud?
Dan denk ik aan een abonnement op PsychoPraat, waarbij enkel betalende leden nog toegang krijgen tot mijn innerlijke belevingswereld. Maar zullen ze daarvoor willen betalen? En misschien nog een belangrijkere vraag: vind ik het zelf de moeite waard om geld voor te vragen?
Wel, ja, eigenlijk wel. Ik voel hoeveel mijn openheid de afgelopen jaren heeft kunnen betekenen voor anderen. Ze voelen zich niet langer alleen, niet langer abnormaal of afwijkend. Dat is geld waard, toch?
Maar toch is er ook een stemmetje in mij zegt dat: hmm, ik weet het niet, gewoon jouw innerlijke beleving delen, is dat wel genoeg om geld voor te vragen? Hebben mensen daar genoeg aan? Moet je niet nog een stapje verder gaan? Moet je hen niet iets leren of zo? Misschien kan je hen leren hoe ze zich ook kwetsbaar kunnen openstellen zodat ze zich minder alleen voelen?
Maar als ik daar aan denk, dan voel ik dat het niet meer stroomt. Dat voelt niet meer spontaan en moeiteloos. Dan voelt het alsof ik weer iets moet bewijzen of presteren… Terwijl ik net wil voorleven: je hoeft jezelf niet te bewijzen, je mag gewoon puur jezelf zijn, we zijn allemaal mensen…
Soms denk ik: misschien moet ik – net als andere ondernemers – mijn posts anders verpakken? Misschien moet ik er meer iets van maken waar een duidelijke les in zit voor mijn volgers? Iets waar ze iets aan hebben…
Ook dan voel ik druk: alsof ik altijd een stap verder moet staan dan hen, zodat ik hen iets kan leren. Maar ik sta niet altijd een stap verder. Soms weet ik het allemaal niet. En dan wil ik dat kunnen delen.

We worstelen allemaal

Iets in mij voelt diep vanbinnen dat dat net mijn kracht is: ik ben puur en eerlijk. Ik maak het niet mooier dan het is. En dat is net hetgeen waar ik mensen mee wil inspireren: we worstelen allemaal. We weten het allemaal soms niet. En nee, ik kan je niet leren hoe je daarmee kan omgaan, want ik weet het zelf niet.
Of onderschat ik mezelf nu? Weet ik meer dan ik denk, maar zie ik de waarde ervan niet in omdat het te vanzelfsprekend is voor mij?
Komt het doordat ik zelf nog midden in mijn proces zit en nog veel te leren heb, dat ik het gevoel heb dat ik anderen nog niet voldoende kan helpen? Ik heb de afgelopen jaren al wel dingen geleerd en kan anderen daar wel mee inspireren, maar tegelijk heb ik het gevoel dat ik desondanks nog steeds met dezelfde dingen blijf worstelen. Moet ik dan eerst mijn eigen proces verder door voordat ik anderen verder kan helpen?
Of leven we in een wereld waarin we elkaar voorhouden dat alles maakbaar en oplosbaar en veranderbaar is, maar verloochenen we daarmee onze menselijkheid? Moet ieder zijn eigen proces gaan op zijn eigen manier en eigen tempo, en kunnen we elkaar daarin vooral ondersteunen en inspireren door onze eigen zoektocht te delen? Zonder de pretentie te hebben dat onze weg de juiste is, maar gewoon, zodat de ander voelt dat die niet alleen is, en zodat de ander zelf kan voelen en kiezen wat die uit jouw verhaal wil meenemen?
Stel dat ik tegen mijn klanten zou kunnen zeggen: “Hallo, ik ben Kim en ik weet het ook niet, ik doe ook maar wat.” Wat een verademing! Die druk om het te moeten weten, om mensen te moeten helpen, die verlamt me.
Halleluja, mijn hoofd maakt, overuren, haha! Er raast vanalles door me heen. Ergens op de achtergrond voel ik belangrijke inzichten, maar ze zijn nog flou, nog niet helemaal helder. Tijd om even te ademen en te zakken…
Nu ik dit schrijf, voel ik dat ik weer meer in contact kom met wat ik zo belangrijk vind: echtheid! Menselijkheid! Gelijkwaardigheid. Verbinding.
Enkele jaren geleden had ik een idee: ik droomde van – Nina Mouton-gewijs – lezingen geven over ‘mens zijn’. Dan is mijn doelgroep niet meer ‘ambitieuze maar soms onzekere psychologen’, maar gewoon mensen. Allerlei mensen. Mannen, vrouwen, X’en, zij’en, hunnen, jonge mensen, oude mensen,… Mensen.

Mijn goud inzetten als therapeut

Ook als therapeut met een eigen praktijk stel ik me de vraag: hoe kan ik mijn goud daar inzetten? Hoe kan ik mijn openheid over mijn innerlijke belevingswereld inzetten als therapeut?
Ik doe dit eigenlijk al wel: ik ben een open therapeut die niet vies is van een gepaste dosis zelfonthulling. Soms vind ik dat best spannend, maar vaak voel ik me nadien opgelucht en komt er weer beweging in het therapeutisch proces.
Interactioneel en met de therapeutische relatie werken, vind ik super boeiend. Heb ik dat nog meer te doen? Zou het me meer vrijheid geven als ik me zou profileren als interactioneel therapeut?
Mag ik zelfonthulling nog meer inzetten en vertrouwen op mijn eigen wijsheid? Mag ik mijn eigen proces soms als voorbeeld geven, waar cliënten dan uit kunnen meenemen wat hen kan dienen? Kan ik er dan best voor kiezen om vooral mensen te begeleiden die tegen dezelfde dingen aanlopen als ik?
Ergens voel ik: ja! Ik mag doen wat op dit moment goed voelt voor mij. Ik mag ook experimenteren.
Maar dan komt er ook een stemmetje zeggen: “Is dat wel oké? Is dat wel therapeutisch? Je moet opletten voor overdracht, tegenoverdracht en projectie. Je moet opletten voor afhankelijkheid. Je moet opletten dat je de cliënt niet te veel in een bepaalde richting stuurt. Je mag jouw visie en ervaring niet opdringen.” Allerlei regeltjes die ik aangeleerd gekregen heb passeren de revue.
En dan is er weer die andere stem die zegt: “Wie heeft dat eigenlijk beslist, wat wel en niet therapeutisch is? Dat zijn toch ook maar gewoon mensen? Waarom zou hun idee meer waard zijn dan het mijne?”
En dan weer het andere stemmetje: “Ja, maar daar is toch veel over nagedacht en onderzoek rond gedaan. Je kan dat toch niet zomaar aan de kant schuiven.” En dan voel ik dat dat het stemmetje is dat zo bang is om iets verkeerd te doen, om fouten te maken, om afgewezen te worden.
En dan toch weer dat ene stemmetje: “Oké, maar uiteindelijk heeft ieder zijn eigen visie. Er zijn zoveel verschillende therapiestromingen. Er zijn zoveel verschillende manieren om te diëten. Er zijn zoveel verschillende visies op opvoeding, politiek, gezonde voeding, religie, ecologie,… Het is aan jou om te doen waar jij in gelooft!”
En ja, daar kan dat ander stemmetje niet veel meer tegen in brengen

En zo zijn we aan het einde gekomen van weer een uit de hand gelopen blogpost die veel langer geworden is dan gedacht en waarvan ik vooraf eigenlijk niet goed wist waarover die zou gaan
Maar het heeft me toch wat meer helderheid gebracht. Wat ik na dit schrijven vooral heel duidelijk voel: ik wil mensen inspireren met mijn eigen zoektocht en proces! 
Ik hoop dus dat het lezen van deze post jou ook iets brengt, of tenminste iets in beweging zet Laat het me zeker weten als dat het geval is! (Via een reactie, een mailtje, een berichtje op sociale media.)

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.