Selecteer een pagina

Welkom!

Ben jij een ambitieuze maar soms onzekere psycholoog?
Dan ben je op deze website aan het goede adres! 

Als (startende) psycholoog is het soms moeilijk om je weg te vinden.
Het is een hele zoektocht waar veel twijfels en onzekerheden bij komen kijken.
Het is niet makkelijk om passende informatie en ondersteuning te vinden,
waardoor je vaak het gevoel hebt er alleen voor te staan.   

Dat is precies waar ik verandering in wil brengen!
Ik wil het taboe rond de onzekerheid van psychologen doorbreken door mijn eigen ervaringen heel open te delen.  Daarnaast richt ik me specifiek op psychologen die als zelfstandige werken of willen starten.
Omdat ook dat een hele 
zoektocht is waarbij je al snel het bos door de bomen niet meer ziet, begeleid ik je daar graag in.

Hoe kan Psychopraat jou helpen?

Ben je op zoek naar herkenning, inspiratie, informatie of motivatie?
Via mijn blog neem ik je mee in mijn persoonlijke zoektocht als jonge psychologe. Ik deel eerlijk mijn ervaringen, hersenspinsels en onzekerheden, in de hoop jullie te inspireren en herkenning te bieden.
Ook via de Psychopraat Podcast kan je een heleboel inspiratie opdoen! Deze kan je beluisteren via je favoriete podcast app/website (Spotify, iTunes, Anchor,…).

Wil je graag in contact komen met andere ambitieuze maar soms onzekere psychologen (en andere hulpverleners)?
Ik richtte het Psychopraat Netwerk op, een gesloten Facebookgroep waar je op een snelle, efficiënte manier met een heel aantal collega’s in contact kan komen. We zijn al met meer dan 1000 leden, maar er heerst een hele fijne sfeer! Vergeet niet de lidmaatschapvragen even te beantwoorden, anders wordt je verzoek niet goedgekeurd.

Heb je nood aan ondersteuning in je opstart of groei als zelfstandig psycholoog? Er zijn verschillende manieren waarop ik je daarin kan begeleiden. Ik werk sinds begin 2016 als zelfstandige (eerst in bijberoep en nu in hoofdberoep) en doorheen de jaren vergaarde ik veel kennis. Ik deel dan ook graag de informatie en tips vanuit mijn eigen ervaring en expertise met jou, zodat je het niet allemaal alleen hoeft uit te zoeken.

De persoon achter Psychopraat

Ik ben Kim, geboren in 1992, in 2015 afgestudeerd als klinisch psychologe en in januari 2016 gestart als zelfstandig psychologe in bijberoep. Dat was een heel avontuur! Intussen werk ik als zelfstandige in hoofdberoep in mijn eigen thuispraktijk. Ontzettend leuk, maar tegelijkertijd ook een hele uitdaging! 

Op mijn blog en via mijn podcast neem ik je mee in mijn persoonlijke zoektocht als jonge psychologe. Ik deel hier heel open mijn ervaringen en hersenspinsels, in de hoop jullie te inspireren en herkenning te bieden. 

Daarnaast help ik graag startende zelfstandige psychologen om hun droom waar te maken. Ik bied hiervoor verschillende mogelijkheden aan. Hier vind je mijn aanbod.

Je kan Psychopraat ook vinden en volgen op Facebook en Instagram!

Lees, kijk, luister en praat (via de reacties) gezellig mee, en wie weet ontmoeten we elkaar wel op één van mijn workshops!

Meer over mij kan je hier lezen.

Recente blogartikelen

Hey, hier ben ik weer! 

Ik bladerde net door mijn eigen Psychopraat-website en zag dat mijn laatste blogartikel dateert van januari 2020. Ik schrok. Dat is al bijna twee jaar geleden! En weet je wat nog straffer is? Het artikel dat ik toen schreef, zou ik bijna net zo goed vandaag geschreven kunnen hebben. De titel is alleszins nog steeds van toepassing. Niet dat er niets veranderd is in die twee jaar hoor, integendeel. Nu ik er op terugkijk vind ik het jammer dat ik twee jaar lang niet geblogd heb, want ik had eigenlijk veel te vertellen. Het voelt nu een beetje alsof er twee jaar uit mijn boeiende maar uitdagende zoektocht ontbreken hier op Psychopraat. Ik speelde met het idee om een boek te schrijven over mijn hele zoektocht, maar het is toch altijd makkelijker om het op het moment zelf neer te schrijven dan dat gevoel achteraf opnieuw op te roepen en te beschrijven. Maar goed, ik wil nu toch graag enkele...

Help, ik zit in een existiëntiele crisis!

Het is zo ver: ik zit in een existentiële crisis! Oké, dat is misschien wat overdreven, maar we kunnen toch spreken van een kleine ‘wat wil ik nu eigenlijk met mijn leven?’-crisis, voornamelijk op werkvlak, maar ook wel wat daarbuiten (hobby’s, levensstijl,…). Ik weet het momenteel gewoon even allemaal niet meer zo goed. Het is allemaal begonnen toen ik in de laatste week van 2019 even tijd nam om stil te staan bij wat ik in 2020 wil doen… Wie mijn meest recente podcast beluisterd heeft, heeft daar al wat over kunnen horen. Hieronder vertel ik er wat meer over, om alles voor mezelf wat op rijtje te zetten en omdat ik open wil zijn naar jullie toe, want het lijkt voor anderen soms alsof ik alles op orde heb en het grote voorbeeld ben, maar dat is zeker niet altijd het geval De start van 2020: een terugblik en een vooruitblik Twee jaar geleden besloot ik de sprong te wagen en...

Zal ik wel voldoende cliënten aantrekken om mijn boterham te kunnen verdienen? En heb ik wel genoeg te bieden als psycholoog?

Zal ik wel voldoende cliënten aantrekken om mijn boterham te kunnen verdienen? En heb ik wel genoeg te bieden als psycholoog? Dat zijn zowat de twee grootste bezorgdheden die ik telkens hoor van psychologen die overwegen om als zelfstandige te starten. Zo ook weer tijdens de infosessie die ik onlangs gaf.  Twee terechte, belangrijke vragen natuurlijk. Want 1) je moet van je werk kunnen leven, en 2) je wil dat je cliënten zich geholpen voelen en dat je werk zinvol is. Die angst en onzekerheid hierover zijn dus heel normaal. Ik heb ze zelf ook gehad toen ik startte, en af en toe komt die onzekerheid nog wel eens piepen.  Toch heb ik de ervaring dat het echt wel mogelijk is om voldoende cliënten aan te trekken om je boterham te verdienen; en dat je ook wanneer je misschien nog niet veel ervaring hebt, echt wel iets te bieden hebt als psycholoog.Maar cliënten komen natuurlijk niet vanzelf...

“Het is tijd om af te ronden”

Iets waar ik het moeilijk mee heb in mijn werk als psychologe, is grenzen stellen. Dat uit zich op verschillende manieren. Ik ben me er bewust van en toch gebeurt het elke keer weer. Vaak komt dat omdat ik bang ben mijn cliënten teleur te stellen.  Mijn grootste probleem met grenzen stellen is het op tijd afronden van de gesprekken. Ik voorzie altijd sessies van één uur, maar vaak duren ze tien tot soms wel twintig minuten langer. Zelden is dat omdat ik de tijd uit het oog verloren ben. Er staat een klokje in mijn zicht waar ik regelmatig een blik op werp. Daarnaast heb ik een soort intuïtieve klok ontwikkeld, die meestal redelijk accuraat aanvoelt wanneer het uur bijna om is.  De tijd heb ik dus meestal goed in de gaten. Vanaf ongeveer een kwartier voor eindtijd begin ik al te denken aan afronden. Ik zie dat ik nog een kwartier heb en denk: ‘Oké, het is ver tijd om af te ronden’. Maar...

Ik doe mijn cliënten tekort, ik kan er beter mee stoppen…

‘Ik doe mijn cliënten tekort, ik kan er beter mee stoppen…’ Een gedachte die de afgelopen drie jaar al verschillende keren door mijn hoofd gegaan is. Met momenten kan ik ontzettend onzeker zijn. Dan heb ik het gevoel dat ik mijn cliënten niet genoeg ‘resultaat oplever’. Dat ze beter af zijn bij een andere psycholoog of therapeut, die het wél goed doet.  Anderen proberen me dan telkens weer te overtuigen dat ik het wel goed doe. Dat mijn cliënten blij zullen zijn met een psycholoog zoals ik. Dat het goed is dat ik kritisch ben en mezelf in vraag stel, dat ik altijd zo mijn best doe, dat ik mezelf voortdurend bijschool, dat ik in supervisie ga, aan intervisie doe… dat ik niet meer kan doen. Dat we als psycholoog uiteindelijk maar een beperkte rol hebben, dat we dingen niet voor de mensen kunnen veranderen, dat verandering in de kleine dingen zit, dat het een proces van lange duur is…...

Waar sta jij voor als psycholoog? En wie is jouw ideale cliënt?

Toen ik als zelfstandige opstartte, vond ik het moeilijk om te bepalen met welke doelgroep ik zou gaan werken. Op mijn stage had ik zowel met kinderen en jongeren als met volwassenen gewerkt, alsook met verschillende problematieken. Ik vond die afwisseling wel leuk.  Toch vond ik het eng om als zelfstandige met een breed publiek te gaan werken, want dan moest ik alles weten en kunnen… Ik had affiniteit en extra ervaring met vechtscheidingssituaties, dus dacht me daar eventueel in te specialiseren. Maar ik zou in de praktijk van een huisarts gaan werken, wat ik dan een beetje een vreemde combinatie vond. Het leek me het meest logisch dat de dokter gewoon al zijn patiënten die nood hadden aan psychologische begeleiding naar mij kon doorverwijzen.  En dus deed ik alles, omdat ik dacht dat dat verwacht zou worden. Kinderen, jongeren, volwassenen. Angsten, depressies, laag zelfbeeld,...